تیم ترجمه سایت علمی بیگ‌بنگ bigbangpage.com
ترجمه: سپیده سپهری
من در حال بازدید از استرالیا هستم
برخی از آنها ممکن است در کسری از ثانیه دوباره فرو بریزند
بقیه ممکن است در اثر انرژی تاریک از هم جدا شوند
صحبت در مورد جهان
برای دانشمندان و مخاطبان علاقه مند به فضا
من دوست دارم مغزم به چالش کشیده شود
احتمالاً در راه خانه کمی بایستم و نگاهی به ستاره ها بیاندازم
در سفرمان تا کنون، ما چگونگی شروع جهان ما را بررسی کرده ایم
بنابراین این قدیمی ترین نور جهان است
اما در مورد آینده ما چطور؟
آیا پایانی برای جهان هست؟ آیا جهان ما ابدی است؟
جهان به معنای واقعی کلمه خود را از هم جدا می کند
در جایی خلاء واقعی وجود دارد
هر لحظه می توانستیم داخل آن کشیده شویم
آیا صحبت در مورد این جهان در
۱۰۰ میلیارد، ۲۰۰ میلیارد یا یک تریلیون سال معنی دارد؟
آیا ستاره ها و کهکشان ها وجود خواهند داشت؟
و مردم و سوالات
و ستاره شناسان و تلویزیون؟
سرنوشت جهان چیست؟ چطور تمام خواهد شد؟
من فکر می کنم همه ما به این ایده که زندگی محدود است عادت کرده ایم
و شاید به همین دلیل باشد که تصور می کنیم میراثی بزرگ
برای فرزندان و نوه هایمان به جا میگذاریم
اما آیا آن میراث ابدی خواهد بود؟
آیا می توان تصور کرد که دستاوردهای بزرگ تمدن به دست بیاوریم
و آنها را به سنگ گرانیت تبدیل کنیم
و برای آیندگان به جا بگذاریم؟
یا آیا قوانین طبیعت چنین کاری را غیرممکن می سازند؟
آیا رد همه ی تمدن ما یک روز از بین می رود؟
سرنوشت ما چه خواهد بود؟
و سرنوشت نهایی جهان چیست؟
من قصد دارم به بررسی تئوری هایی که کیهان شناسان برای روزهای پایانی
مطرح کرده اند، بپردازم
یک قانون فیزیک وجود دارد
به نام قانون دوم ترمودینامیک
و تفسیر آن به این معنی است که در مقیاس جهانی
در سراسر جهان
همه چیز فقط می تواند بدتر شود
اوضاع متلاشی تر می شود
همه چیز از بین می رود
من یک بار درگیر ارائه گزاره ای مخالف بودم
- همه چیز می تواند بهتر شود -
اما این یک نقض جدی قانون دوم ترمودینامیک است
واقعاً حتی نباید در متن ترانه ها از همچین چیزی استفاده شود
♪ همه چیز
♪ روزی بهتر خواهد شد... ♪
من فکر می کنم
ترانه سراها باید بیشتر به فیزیک بنیادین توجه کنند
اولین ستاره های جهان ما حدود
۱۰۰ میلیون سال پس از انفجار بزرگ شروع به درخشش کردند
اما ۹ میلیارد سال دیگر بود که ستاره ما، خورشید، شکل گرفت
اما خورشید ما نیز برای همیشه زنده نخواهد ماند
که بدیهی است تأثیر مستقیمی بر تمام زندگی روی کره زمین خواهد داشت
خورشید تقریباً در مرحله ای قرار دارد که هیدروژن می سوزاند
و هلیوم درست می کند
این چیزی است که ما به آن "تابندگی خورشید" می گوییم
این گرما و نور زیادی تولید میکند
اما این به آرامی در حال افزایش است
احتمالاً روزی این قضیه برای ما بسیار ناراحت کننده خواهد بود
بله
در حدود ۱.۱ میلیارد سال دیگر
خورشید ۱۰ درصد روشن تر از الان خواهد شد
همین کافی است که گلخانه ی مرطوب بر روی زمین ایجاد شود
بنابراین زندگی در روی زمین در آن مرحله بسیار مشکل ساز خواهد شد
۳.۵ میلیارد سال دیگر
درخشندگی ۱.۴ برابر درخشندگی فعلی آن خواهد بود
و این برای تبخیر اقیانوس ها کافی است
درسته
بنابراین در آن مرحله خشکی نسبتاً شدیدی ایجاد می شود
۵ میلیارد سال دیگر
برای هیدروژن سوزی زمان باقی است
اما تا قبل از آن شرایط برای ما ناراحت کننده خواهد شد
ستارگان هم جرم خورشید، هنگام تمام کردن سوخت فرو ریخته میشوند
هسته اصلی فشرده می شود. اما بقیه ستاره به طرز گسترده ای منبسط میشود
و ستاره به غول سرخ تبدیل میشود
بنابراین وارد مرحله غول سرخ می شویم
وقتی خورشید ما به غول سرخ تبدیل شود
شروع به متورم کردن و قورت دادن مدار عطارد می کند
آن زمان زمین به شدت داغ می شود
ما به راه هایی برای زمینی سازی مریخ
و سپس ارسال میلیاردها انسان به مریخ احتیاج داریم
زیرا مریخ از زمین خنک تر خواهد شد
و یک و نیم برابر دورتر خواهد شد
زمین اساساً در آن نقطه سرخ می شود
ما قادر به زندگی نخواهیم بود
امیدواریم که اگر انسان هنوز به شکلی باقی مانده باشد
به مناطق بهتر نقل مکان کرده باشد
بنابراین سرنوشت نهایی ستاره ما، خورشید، یک خاکستر خنک شده خواهد بود؟
به نظر این سرنوشت نهایی خورشید است
در طی بیش از یک میلیارد سال، این مکان غیرقابل سکونت خواهد شد
در ۶ تا ۷ میلیارد سال دیگر، خورشید از بین خواهد رفت
اما این پایان جهان نیست
و ماده ای که از خورشید در حال مرگ ما بیرون می آید
به ستاره های دیگر، سیارات دیگر
و شاید سایر موجودات زنده دیگر باز می گردد.
اما این روند برای همیشه نمی تواند ادامه یابد
زمانی در زندگی جهان وجود دارد که
بازیافت مداوم، تولد ستاره های جدید، باید متوقف شود
بنابراین، سرنوشت جهان چیست؟
چطور تمام خواهد شد؟
کیهان شناسان مدتهاست که درباره این موضوع فکر می کنند
و بسیاری به این نتیجه رسیده اند که پایان آن
بیشتر به آرامی خواهد بود تا با یک انفجار
این به عنوان مرگ گرمای کیهان شناخته می شود
و با کاهش سرعت تشکیل ستاره آغاز می شود
نگاه کردن به آسمان جنوبی
به ما این امکان را می دهد تا اشاره ای به این روند داشته باشیم
به محض اینکه به یک تلسکوپ نگاه کنید
متوجه مقادیری از گاز و چیزهای دیگر می شوید مگر نه؟
شما احتمالا عبارت شگفت انگیز "مهد کودک ستاره ای" را شنیده اید
بنابراین، آیا واقعاً
مکان هایی وجود دارد که تمام فعل و انفعالات در آن متمرکز است؟
قطعا
برای تشکیل ستاره ها، باید مواد زیادی را در کنار هم جمع کنید
بنابراین به طور طبیعی بسیاری از ستاره ها در آن منطقه خاص ظاهر می شوند
واقعاً نمی توانم دست از نگاه کردن بردارم
خوشبختانه، ما تلسکوپهای بسیار قدرتمندی داریم
که میتوانند تمام کهکشان ها را ببینند
ما میتوانیم انواع مراحل
شکل گیری ستاره ها را ببینیم
از زمانی که شروع به فروپاشی می کنند
تا وقتی که به یک ستاره ی تمام عیار تبدیل می شوند
ستارگان از فروپاشی ابرها و گاز و غبار تشکیل می شوند
و مواد باقیمانده به سیارات و قمرها
سیارکها و ستاره های دنباله دار تبدیل می شوند
اما در بخشی از راه شیری
این روند ساخت و ساز در حال کند شدن است
آیا این یک جرقه از پایان است؟
در اطراف جایی که خورشید زندگی می کند
تعداد تشکیل ستاره ها
تقریباً به نصف تعدادی که
۱۰ میلیارد سال پیش وجود داشت رسیده است
چرا؟
هنگامی که یک ستاره تشکیل میشود، می میرد
و برخی از مواد آن به
یک سیاه چاله یا کوتوله سفید یا یک ستاره نوترونی تبدیل میشود
و آن گاز برای همیشه قفل میشود
و دیگر هرگز ستاره ای تشکیل نمیدهد
بنابراین برای اینکه به
تشکیل ستارگان ادامه دهید، باید از جای دیگری سوخت بیاورید
این واقعیت که میزان آن در حال کاهش است
دو مورد از عواملی را که گفتید از ۱۰ میلیارد سال پیش تا به امروز
البته دلالت بر این دارد که روزی در آینده، این روند متوقف خواهد شد
تا چه مدت؟
مدت زمان زیادی است به عمر ما قد نمیدهد
من فکر می کنم اگر محاسباتی را انجام دهید
به ۱۰۰ میلیارد سال یا چیزی بیشتر از آن میرسید
این مدت زمان زیادی است
ما برای تشکیل ستارگان جدید در هر کهکشان
سوخت تمام میکنیم
و به تدریج، به تدریج، به تدریج، جهان خواهد مرد
بنابراین، فرزندان ما وقتی
در چند میلیارد سال به آسمان شب نگاه کنند چه خواهند دید؟
خب مرکز کهکشان اینجا است، مگر نه؟
بله این قسمت از آسمان اینجاست - در کمان
در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد
و مانند تمام کهکشانهای دیگر
یک سیاه چاله کلان جرم پیدا خواهید کرد
سیاه چاله ی ما حدود ۴ میلیون برابر جرم خورشید است
ما نمی دانیم این سیاهچاله های کلان جرم چگونه شکل می گیرند
اما ما درباره سیاهچاله های کوچکتر و سیاهچاله ستاره‌وار می دانیم
و هنگامی که هسته آن ستاره ها حدود
دو یا سه برابر خورشید ما پرجرم تر باشد
در واقع به یک نقطه تکینگی فرو می ریزند
این یک تئوری است
و زمان و مکان در اطراف آنها کاملاً خمیده می شود
بنابراین هیچ چیز
کشش گرانشی بسیار قوی است، هیچ چیز حتی نور نمی تواند از آن فرار کند
بنابراین ما مانده ایم با یک آسمان تاریک
و پر از سیاه چاله
و محو شدن بقایای ستاره ای
بله بقایای ستاره ای محو می شود
چیزهایی مانند هسته های درخشان ستاره های مرده ی قدیمی
میلیارد ها سال یا حتی تریلیون ها سال در آینده
چنان کمرنگ می درخشند که شما حتی نمی توانید آنها را ببینید
در حال حاضر سیاه چاله ها بسیار کم تابش می کنند
اما ما واقعاً قادر به دیدن آن نخواهیم بود
زیرا آنها خیلی دور هستند
شما درک می کنید وقتی به این آسمان پرستاره نگاه میکنید
به نظر می رسد آنرا بدیهی میدانیم
شاید هم نه
میدانید این زیبا ترین چیز ممکن است
اما یک پدیده موقتی است
در واقع این یک پدیده بسیار کوتاه مدت است مگر نه؟
فقط نزدیک به ۱۴ میلیارد سال از تاریخ جهان گذشته
بنابراین در آینده ای بسیار دور، صدها میلیارد سال دیگر
اگر هنوز هم می توانستیم در جایی بایستیم و به آسمان شب نگاه کنیم
فقط سیاهی می بینیم
و هیچ سرنخی وجود نخواهد داشت که
از گذشته به ما بگوید از تاریخ با شکوه جهان ما
اما آیا این تمام ماجرا است؟
علم عادت دارد که احتمالات جدیدی را تولید کند
غالباً وقتی انتظارش را ندارید
ما از دهه ۱۹۲۰ می دانیم که جهان ما در حال انبساط است
و فکر می کردیم که سرعت انبساطش کند می شود
سپس در اواخر دهه ۱۹۹۰ کشف شد
که سرعت انبساط جهان ما در واقع بیشتر میشود
برایان اشمیت، برنده جایزه نوبل
مانند هر کس دیگر از کشفش شگفت زده شد
در سال ۱۹۹۸ اندازه گرفتیم که
سرعت انبساط جهان به هیچ وجه کند نمی شود بلکه سرعت می یابد
و این خب به نظرم اشتباهی بزرگ بود که من
سه سال و نیم از زندگی ام را به نوعی هدر دادم
و به یک جواب ناخوشایند رسیدم
ما می دانستیم که انیشتین چیزی اختراع کرده است
بنام "انرژی تاریک" یا "ثابت کیهان شناسی"
که باعث می شود نیروی گرانش به جای کشیدن، فشار بیاورد
اما این به نظر احمقانه می آید
ایده بد انیشتین
اگر کیهان برای همیشه انبساط یابد
و در واقع به انبساط خود سرعت ببخشد
در آینده ای بسیار دور
شما جهانی دارید با دریایی از
فوتون های کشیده شده
که با دمایی یکسان خنک می شوند
شما جهانی دارید که هیچ ساختاری ندارد
امکان ذخیره
و پردازش اطلاعات وجود ندارد
امکان آگاهی یا حیات وجود ندارد
به هیچ وجه ساختار خاصی در آن وجود ندارد
و این دریای فوتون های خنک شده برای همیشه دوام خواهد یافت
این ایده که یک چیز مرموز به نام "انرژی تاریک" وجود دارد
که باعث تسریع در انبساط جهان ما برای همیشه می شود
مدل استاندارد کیهان شناسی است
اما این تنها نظریه در مورد چگونگی خاتمه جهان ما نیست
ایده ی "مرگ گرمای کیهان"
این ایده که جهان که به تدریج متوقف می شود
و می تواند برای همیشه انبساط یابد
کمی ناخوشایند به نظر می آید
اما فیزیک زمان آینده، کاملاً درک نشده است
بنابراین همچنین فکر می کنم احتمالات هیجان انگیز دیگری وجود دارد
بنابراین مانند شعر رابرت فراست
به نظر می رسد همه چیز در یخ پایان می یابد نه در آتش
اما یک ملاحظه بزرگ در اینجا وجود دارد
و آن این است که ما واقعاً انرژی تاریک را خیلی خوب درک نمی کنیم
بنابراین این تنها یکی از آن دو احتمال است
کیهان شناسان ایده ویرانگر تری به نام
"انرژی تاریک فانتوم" به وجود آورده اند
که در نهایت منجر به پاره شدن جهان می شود
اگر جهان این انرژی تاریک را داشته باشد
این مواد باعث میشوند گرانش به خود فشار بیاورد
این یک روش واقعا عالی دیگر برای از بین بردن جهان است.
بنابراین هرچه جهان بزرگتر می شود
این چیزها بیشتر و بیشتر بر جهان مسلط می شوند
زیرا آنها خود بخشی از فضا هستند
شما فضای بیشتری ایجاد می کنید، انرژی تاریک بیشتری دارید
و این باعث می شود انرژی تاریک نسبت به سایر اشکال گرانش قوی تر شود
با گذشت زمان این انرژی تاریک فانتوم
شروع به جدا کردن مدارهای مقید می کند
بنابراین، ابتدا کهکشان را از هم جدا می کند
ستاره ها شروع به سرگردان شدن می کنند زیرا هنوز هم در حال افزایش است
همه ساختارها را تخریب میکند. همه ی مواد را
و سپس کل جهان
به تعبیری پراکنده می شود
این فرضیه "مه‌گسست" نامیده می شود
شما به نقطه شکستن رسیده اید به معنای واقعی کلمه
و بافت جهان شروع به پاره شدن می کند
قوانین عالم و مرزهای جهان
شروع به تغییر می کنند
آیا این این مه‌گسست است؟ بله این همان مه‌گسست است
بهرحال این یکی از نظریه ها است، درسته؟
ما یک مه‌گسست و یک انجماد بزرگ داریم
من عاشق مه‌گسست هستم چون
کیه که از پاره شدن جهان خوشش نیاد؟ درست نمیگم؟
ایده مه‌گسست را می توان با نظریه ای که در ابتدا
برای آغاز جهان تحت عنوان تورم کیهانی توصیف کردیم، ترکیب کرد
این فرضیه زمان قبل از انفجار بزرگ داغ را توصیف می کند
هنگامی که جهان ما به سرعت در حال انبساط بود
بنابراین، تورم کیهانی.. درسته
آیا میتوان انبساط سریع قبل از
انفجار بزرگ را پایانی برای جهان قبلی
که تحت مه‌گسست قرار گرفت، در نظر داشت؟
دقیقا میدونی، شما سؤالات بزرگی دارید
اما وقتی بنیادی به آن نگاه کنید
اگر جهانی دارید که به سرعت از طریق انرژی تاریک رشد می کند
و گسست پیدا میکند
میتواند مقلد آنچه فکر می کنیم در تورم کیهانی رخ داده، باشد
ما کاملاً مطمئن هستیم که تورم کیهانی باید به شکلی اتفاق می افتاد
تا جهانی که امروز می بینیم تشکیل شود
بنابراین احمقانه نیست که فکر کنیم این دو چیز با هم ارتباط دارند
ما هنوز مدارکی در مورد آن نداریم
اما بدترین تصوری نیست که تاکنون داشته ایم
گفتیم تورم کیهانی متوقف می شود و انفجار بزرگ رخ میدهد
اما اگر تورم به یکباره متوقف نشود
و تنها در تکه هایی متوقف شود، چه اتفاقی می افتد؟
در آن صورت انفجار بزرگ ما در یک فضای متورم
همچو یک اتفاق کوچک خواهد بود
تکه های دیگری وجود دارد که متوقف می شوند و یک جهان تشکیل میدهد
و سپس تکه های دیگری که متوقف شده و یک جهان دیگر به وجود می آورد
و این روند می تواند برای همیشه ادامه یابد
بنابراین، اگرچه جهان ما می میرد
ولی جهان هایی دیگر دائما در حال تشکیل هستند
به این امر چندجهانی تورمی گفته می شود
بنابراین شما این روند شگفت انگیز انفجار بزرگ را
پس از انفجار بزرگ و سپس بعد از انفجار بزرگ دیگری تجربه می کنید
عالمی بعد از عالم هستی به وجود می آید
چگونه می توان آنرا تصور کرد؟
آیا میتوان جهان خود را سوار بر
نوعی پتانسیل انبساط بالقوه فضا-زمان تصور کنیم؟
البته که میتوان
من یک روش زمینی دارم
یک تکه بزرگ پنیر سوئیسی را تصور کنید
بلوک بزرگ پنیر سوئیسی. درسته؟
هر یک از سوراخ ها مانند یک جهان است
و خود پنیر میدان اینفلیتون است
که باعث انبساط هرچه تمام تر جهان می شود
با انبساط این پنیر
تعداد بیشتری سوراخ در داخل ایجاد می شود
یعنی جهان های بیشتر و بیشتر
جهان ما همانند سوراخی
در این پنیر سوئیسی است
این همه ی چیزی است که هستیم
درک ایده ی چندجهانی کمی مشکل است
این جایی است که ما خامه ی محصول را نگه می داریم
اما امیدوارم که این لیوان شراب
قدرت تمثیل من را تقویت کند
به سلامتی. متشکرم
من وسوسه شدم که قیاسی من باب کیهان شناسی تورمی ترسیم کنم
خب.. تصور کنید
که هر یک از اینها یک جهان متفاوت
با قوانین فیزیکی متفاوتی است
هر بشکه در این انبار
از قسمت خاصی از تاکستان گرفته می شود
بنابراین هر بشکه مخصوص نوع خاصی
از انگورهای مزرعه است
در این قیاس
جهان ما فقط یک بشکه خواهد بود
فرض کنید شراب شیراز
در میان تمام احتمالات بشکه های انبار
حالات متفاوتی از احتمالات
قیاس خوبی است
فیزیکدانان هر احتمال متفاوت را یک خلاء متفاوت درنظر میگیرند
و این فرصتی را ایجاد می کند که بتوانیم فوراً نابود شویم
روش مورد علاقه من برای از بین بردن جهان، فروپاشی خلاء است
که یک ایده واقعا سرگرم کننده است
و اخیراً به دلیل چیزهایی که در
برخورددهنده هادرونی بزرگ مشاهده می کنیم، بسیار محبوب شده است
برخورد دهنده بزرگ هادرونی در سرن، در مرز فرانسه و سوئیس
بزرگترین ماشین علمی جهان است
در سال ۲۰۱۲ بوزون هیگز در اینجا کشف شد
اما خصوصیات آن نشان می دهد
که جهان ما می تواند در حالت ناپایدار "خلاء کاذب" باشد
خلاء واقعی در جایی وجود دارد
و ما می تواستیم هر لحظه به درون آن برویم
و جهان را نابود می کنیم
هر لحظه، اما احتمالاً بعید است
شما یک کیهان شناس هستید
اگر هنوز هم دارید این برنامه را تماشا میکنید، هنوز اتفاقی نیفتاده
بازه زمانی فروپاشی خلاء، چندین برابر سن جهان ما است
و فردا چنین اتفاقی نخواهد افتاد
اما هنوز هم ناامیدکننده است که فکر کنیم جهان ما
آن خانه ی پایدار و ابدی که فکر میکردیم، نیست
اما ممکن است فکر کنید "خب آیا مکانیک کوانتومی می تواند ما را نجات دهد؟"
"آیا می تواند کمی نوسان وجود داشته باشد که اجازه دهد یک چیزی اتفاق بیفتد"
"و راه اندازی مجدد بخشی یا تمام جهان؟"
هرگز نمی دانیم
اما احتمالا نه
این که آیا این فروپاشی خلاء است، یا مه‌گسست
یا یک مرگ گرمای کیهان ناگوار و آهسته در طی ۱۰ تا ۱۰۰۰ سال آینده
اکنون زمان اکتشاف جهان است
زیرا هنوز هم برای ما قابل مشاهده است
ما در تاریخ ویژه ای از جهان زندگی می کنیم
زمان جوانی جهان که می توانیم به آسمان شب نگاه کنیم
و میلیارد ها کهکشان را ببینیم
کهکشان ها آنقدری سریع از ما دور نمی شوند
که سرعت نور را پشت سر بگذارند
بنابراین، فرزندان ما وقتی به فضا نگاه می کنند
سکونی سیاه و تاریک را مشاهده می کنند
و فکر می کنند که این مجموعه کوچک از کهکشان ها
که همه به صورت گرانشی در کنار هم قرار گرفته اند
همه ی چیزی است که میبایست باشد
این تصویری نادرست از جهان است
اما با این وجود این تصویری است که فرزندان ما
به طور طبیعی از طریق مشاهدات خود میبینند
منجمان در ۲، ۴ و ۶ میلیارد سال آینده
فکر خواهند کرد که ما دیوانه هستیم، زیرا آنها نمی توانند شواهدی که ما داریم را ببینند
فکر کنم این برایان گرین بود که به ما گفت
کیهان شناسی روزی به یک دین تبدیل می شود
درسته، بله
زیرا تنها چیزی که دارید کتابهای تاریخی است
که به شما درباره
قدیمی ترین نور جهان می گویند
درست است. شما نمی توانید آزمایش کنید و آزمایش را تکرار کنید
فقط باید حرف دیگران را باور کنید
پس ما چیکار میکنیم؟
ما کی هستیم که بگوییم
یک مدرک کامل از جهان برای ترسیم داریم؟
قبل از اینکه حتی کتاب را پیدا کنیم
چه فصل هایی از کتاب جهان ما حذف شده است؟
نکته جالب در مورد آینده بسیار دور
در جهان در حال انبساط ما این است
که شما به جایی می رسید که دیگر نمی توانید کیهان شناسی انجام دهید
هیچ علمی مانند کیهان شناسی دیگر وجود ندارد
شما نمی توانید از آنچه می بینید استنباط کنید
که در یک جهان در حال انبساطی زندگی می کنید
که منشاء آن در زمان گذشته بوده
بنابراین کیهان شناسی به موضوعی تبدیل می شود
که فقط از طریق کتاب های باستانی قابل دسترسی است
و از طریق چیزهایی که می توانید مشاهده کنید قابل دسترسی نیست
بنابراین من فکر می کنم که آینده جهان غم انگیز است
زیرا توانایی شما در جمع آوری دانش
در مورد جهان همانطور که در گذشته بود
از بین می رود
جهان چگونه به پایان می رسد؟
هیچ ایده ای ندارم
نمیدانم
می دانید پیش بینی در مورد سرنوشت جهان
بسیار دشوار است
وقتی ۹۵ درصد از آن را درک نمی کنیم
اکی
ما باید مستندی بسازیم به نام من نمی دانم
کهکشان ها در حال شکل گیری هستند و ستارگان در حال انفجار
و ما شاهد اتفاقاتی هستیم که در انفجار بزرگ اتفاق می افتد
و جهان سریعتر انبساط می یابد
و ما فقط در اینجا می نشینیم و چای خود را مینوشیم
بله میدانی؟
من این خوشبختی را داشتم
که اشتیاق خود را به فیزیک و کیهان
با مخاطبان استرالیایی کنجکاو به اشتراک گذاشته
و باعث شوم به طبیعت جهان ما فکر کنند
حیرت آوره. کاملاً فوق العاده
بله او ما را به یک سفر عالی سوق می دهد
آیا همه آنرا فهمیدی؟
نه همه ش رو، اما قسمت هایی از آنرا بله
دوست دارم که بعد از یک روز کاری واقعاً سخت
می توانم به چنین جایی بیایم
و او بتواند مرا در مقایسه با بقیه جهان
بسیار ناچیز جلوه دهد
و من با دانشمندانی که کنجکاوی و تمایل به دانستن بیشتر
را با من به اشتراک گذاشته اند زیر آسمان الهام بخش جنوبی ملاقات کردم
ما کارهایی داریم که باید انجام دهیم
گمان می کنم دو روش برای
نگاه به آینده جهان وجود دارد
ممکن است احساس افسردگی کنید
که اگرچه جهان تقریباً برای همیشه وجود خواهد داشت
ما قطعاً روزی وجود نخواهیم داشت
زمانی در آینده وجود خواهد داشت
که دیگر وجود هیچ حیاتی در آن ممکن نیست
یا ممکن است احساس خوشبختی کنید
ممکن است احساس خوشبختی کنیم که ما
در زمانی زندگی می کنیم که میتوانیم به آسمان شب نگاه کنیم
و نور ستاره ها و کهکشان ها و خاستگاه زمان
را ببینیم و بفهمیم چطور جهان ما
شروع شده و پیش بینی هایی در مورد
چگونگی پایان یافتن آن بکنیم.