(گوینده: چه در جهان بیرون و چه در دنیای درون)
(خواه در فضا یا زمان)
(هر چه بیشتر به عمق ناشناخته ها نفوذ کنیم)
(بیش از پیش با عظمت و شگفتی مواجه می شویم)
(چارلز ای لیندبرگ ، از پیشگامان هوانوردی)
از سپیده دم بشریت، انسانها به ستارگان می نگریستند,
و شگفت زده به این می اندیشند که چه عجایبی ممکن است در آنها وجود داشته باشد .
با پیشرفت علم و فن‌آوری در نهایت به بعضی پاسخها دست یافته ایم
ما در مورد سیارات همسایه خود که درست مانند زمین به دور خورشید گردش می کنند، آگاه شدیم
ما سحابی هایی بسیار زیبا کشف کردیم,
ستاره هایی که منفجر و تبدیل به ابر نواختر و حتی سیاهچاله می شوند.
آیا نوع بشر برای بزرگترین اکتشاف خود آماده است؟
به یاری ابزارها، ماهواره ها و کاوشگرهای فضایی خود
که هر روز بیشتر و بیشتر پیشرفته می شوند
ما سیاراتی دورتر و دورتر را کشف می کنیم
آیا سیاره ای دیگر مانند زمین در اعماق دوردست فضا وجود دارد؟
و آیا ممکن است در آن حیات فرازمینی وجود داشته باشد؟
جواب آنجاست:
در کیهان ما
زمین! سیاره آبی زیبای ما. خانه ما
هفت میلیارد انسان اینجا زندگی می کنند
در کنار دریا
در دشتها
در کوهها
و در شهرهای بزرگ
ما جاده تکامل را از زندگی غارنشینی تا عصر اطلاعات طی کرده‌ایم
علم درهمه جنبه های طبیعت به کاوش می پردازد
خواه در سیاره ما باشد خواه در خارج آن
مقادیر عظیمی اطلاعات گردآوری شده است
که به بسیاری از پرسشها پاسخ می دهد
راه درازی را طی کرده ایم
از ابتدای عصر فضا هنگامی که نخستین ماهواره ها به فضا پرتاب شدند
و انسان بر کره ماه پا گذاشت
کاوشگرهای ما همه سیارات منظومه شمسی را بازدید کرده اند
و اطلاعات بسیار زیادی گردآوری کرده اند
اکنون ما درک کاملی از چگونگی عملکرد منظومه خود در جهان داریم
هشت سیاره اصلی در منظومه شمسی وجود دارد
تیر(عطارد) که نزدیکترین سیاره به خورشید و برهوتی خشک و سوزان است
زهره(ونوس) با جوّ ضخیم و ابرهای انبوه و آتشفشان های خشمگین
زمین، تنها سیاره شناخته شده ای که دارای حیات است
و مریخ(بهرام)، سیاره سرخ، همسایه ای که بازدیدکننده های زیادی از طرف ما داشته است
دورتر که برویم، مشتری(برجیس) غولی از جنس گاز، با بیش از 60 قمر
زحل(کیوان) با سیستم حلقه های جادویی اش
و در آخر اورانوس و نپتون: غولهای یخی
و فراتر از آنها کمربندها و میدانهای سیّارکی قرار دارد
و تعدادی سیّاره کوتوله مانند پلوتو و اریس
همه این اجرام سماوی به گرد خورشید در گردشند
خورشید مرکز منظومه شمسی ما و همچنین اَبَر نیروگاه آن است
بدون خورشید، زندگی روی زمین کاملا غیر ممکن بود
در واقع، خورشید یک رآکتور عظیم انرژی است که تشعشع و نور تولید می کند
برای نگاه کردن به خورشید با چشمهای خود
اول لازم است نورانیت آن را تا 98% کاهش دهیم
اکنون ما در حال نگریستن به یک سطح موّاج هستیم
درجه حرارت اینجا بیش از 3 میلیون درجه فارنهایت (بیش از 1.6 میلیون درجه سانتیگراد) است
مناطق تیره تر لکه های خورشیدی نام دارند که در واقع دهانه هایی از پلاسما به اندازه زمین هستند
که دمای آنها از سایر نقاط کمتر است
از سوی دیگر، نقاط روشنتر شراره های خورشیدی هستند
که در آنها دمای پلاسما تا 10 میلیون درجه فارنهایت (5.5 میلیون درجه سانتیگراد) بالا می رود
این شراره ها می توانند موجهایی ایجاد کنند که از زمین به نظر ما شبیه موجهای یک برکه دیده می شوند
در حالی که در واقع این موجها بیش از 3 کیلومتر ارتفاع دارند
و با سرعت صدها هزار کیلومتر در ساعت حرکت می کنند
اما بالاترین درجه حرارت در اعماق هسته خورشید وجود دارد
که تا بیش از 16 میلیون درجه سانتیگراد می رسد
زیرا اینجا هیدروژن دائما در حال تبدیل شدن به هلیم است
و از طریق این فرایند همجوشی هسته ای است که خورشید انرژی ای تولید می کند
که معادل انفجار میلیونها بمب اتمی در هر ثانیه است
میزان زیادی از این انرژی به صورت فوتون آزاد می شود
این فوتونها در اطراف هسته با سرعت نور پرتاب می شوند
اما بارها و بارها با ذرات ماده برخورد می کنند
بنابر این هزاران سال! طول می کشد تا بتوانند به فضای خارج راه پیدا کنند
پس از آن تنها هشت دقیقه کافی است
تا فاصله 150 میلیون کیلومتری خورشید تا زمین را طی کنند
و با اسم آفتاب به ما برسند
اما خورشید تنها کار تامین نور را انجام نمی دهد
بلکه 99% انرژی دریافتی زمین از طرف خورشید است
میزان انرژی ای که ما در کل طول تاریخ بشریت تولید کرده ایم کمتر از مقداری است
که خورشید در یک ثانیه تولید می کند
این پرسش مطرح می شود که: این جسم پرقدرت چطور به وجود آمده است؟
پاسخ این است: از ابری از غبار و گاز کیهانی
توده های متراکمی از ماده را می توان در سراسر کیهان یافت
که به آنها سحابی گفته می شود
این سحابی ها در شکل و اندازه های مختلف یافت شده
و بسیاری از آنها زیبایی خیره کننده ای دارند
برای مثال، این سحابی سر اسبی است که شبیه اسبی دیده می شود
که در حال خروج از یک مه صورتی رنگ است
و سحابی سر جادوگر، که با چشمانی از جنس ستارگان غول آسا
خشمگینانه به فضا می نگرد
یا سجابی شعله، که شبیه آتش دوزخ میلیونها کیلومتر را زیر سلطه خود گرفته
اکنون سحابی کارینا را می بینیم
در اینجا ستاره غول آسای اتا-کارینا
مادر تعداد زیادی ستاره نوزاد است
اتا-کارینا جرمی چند صد برابر خورشید دارد
غباری که تشکیل دهنده این سحابی است شامل ذرات بلورین،
مواد بی شکل و زنجیره های مولکولی می باشد
این مواد توسط انتشار تشعشعی ستاره اتا-کارینا از هم گسیخته می شوند
ذرات با سرعتهای مختلفی هل داده می شوند
که با چگالی هر یک نسبت دارد. نتیجه آن شکلهای آشوبناکی با زیبایی خیره کننده است
الگوهای متعددی ظاهر می شوند که متداول ترین آنها لوله هایی انگشت مانند است
یک نمونه مشهور از این نوع در اینجا دیده می شود که "ستونهای خلقت" نام داده شده است
که نامگذاری کاملا مناسبی است. زیرا در نوک هر انگشت ستارگان جدید در حال تولد هستند
ماده در اینجا بسیار چگال بوده و توسط تابش ستاره ای و نیروی جاذبه فشرده می شود
در انتها فشار آن قدر بالا می رود که یک انفجار اتمی را آغاز می کند
ستاره جدید مشتعل شده است
بلافاصله یک انفجار عظیم از تابش ستاره ای رخ می دهد
که تبدیل به یک موج ضربه می شود
در سحابی عقاب، می توانیم چنین موج ضربه ای را در حدفاصل روشن
در قسمت بالای این تشکّل ببینیم. این موج ضربه، مانند یک دژکوب
ماده را فشرده و مشتعل می کند و فرایند زایش ستارگان را ادامه می دهد
گاهی اوقات جرم جمع شده به قدر کفایت زیاد نیست
و ستاره جوان نمی تواند چرخه همجوشی هسته ای را حفظ کند
نتیجه یک کوتوله قهوه ای است
یک جرم سماوی مابین ستاره و یک سیاره غول آسا
اما اگر اشتعال موفقیت آمیز باشد، واکنش زنجیری دیگری فعال می شود
که در نهایت می تواند به پیدایش حیات بینجامد
نیروی گرانش ستاره جدید ماده اطراف را به حرکت در می آورد
بخشهای نزیکتر سحابی به سمت داخل کشیده شده و شروع به چرخش گرد ستاره می کنند
یک دیسک پیش سیاره ای تشکیل می شود
با چرخش مارپیچی ماده، یک فرایند برافزایشی شروع می شود
این تاثیر جاذبه صفر است که باعث می شود ذرات به یکدیگر بچسبند
به این شکل توده های بزرگتری از ماده شکل می گیرد
و همچنان بزرگتر می شوند تا تبدیل به سیّارک ها شوند
تحت هدایت نیروی گرانش خورشید، سیّارک ها با سرعت زیادی به حرکت در می آیند
و به دفعات با هم تصادف می کنند
که به تشکیل توده های صخره‌ای بزرگتری می انجامد
سرانجام برخی از آنها به اندازه کافی بزرگ می شوند تا کشش گرانشی قابل ملاحظه‌ای پیدا کنند
و در نتیجه ماده بیشتر و بیشتری به خود جذب می کنند
با گذشت زمان، این فرایند آنها را به سیارات تبدیل می کند
برخی از این سیارات حتی با جذب ذرات گازی که در فضا سرگردان است
صاحب جوّ می شوند
و زمین ما نیز به همین صورت شکل گرفته است.
پس از آنکه هسته ای از مواد دیسک پیش سیاره‌ای خورشید ما تشکیل شد
سیّارکها و سایر اجرام سماوی زمین جوان را بمباران کردند
در آن زمان، زمین بسیار به خورشید نزدیکتر، و بسیار بسیار داغ بود
سطح زمین از یک اقیانوس وسیع گدازه تشکیل شده بود
پوسته جامد، خشکی یا حتی آب وجود نداشت
فقط گرما، گدازه و آتش بود
دنباله دارها همچنان با آن سطح غم بار تصادم می کردند
و با هر ضربه دمای آن را بالاتر می بردند
سرانجام سیاره جوان، با جسمی بزرگ، تصادفی وحشتناک کرد
با سیاره ای دیگر که در حال شکل گرفتن بود
برخورد به اندازه‌ای شدید بود که بخشی از گوشته زمین را از هم گسیخت
آوار این برخورد، باز هم از طریق فرایند هم افزایی، حلقه ای گرد زمین شکل داد
این خرده سنگها با گذشت میلیونها سال کره ماه را شکل دادند
از سوی دیگر این برخورد سهمگین زمین را به چرخشی خشمگین واداشت
به اندازه ای سریع که هر روز تنها شش ساعت طول داشت
تا اینکه پس از صدها میلیون سال گردش آن دوباره آرام شد
به علاوه، محتویات دیسک پیش سیاره ای بالاخره با تشکیل
دیگر سیارات و اقمار به اتمام رسید
در نتیجه برخورد سیارکها رو به کاهش گذاشت
بنابراین سطح زمین فرصت سرد شدن پیدا کرد
در نتیجه آن پوسته جامد سنگی شکل گرفت
اما هنوز انفجارهای آتشفشانی به تناوب رخ می داد
آنها گدازه و گازها را به خارج پرتاب می کردند، و زمین دستخوش تغییرات وسیعی شد
شهابسنگهای یخی آب را از اعماق فضا به ارمغان می آوردند
که اقیانوس های اولیه را پر کردند. با گذشت زمان، زمین صاحب جوّ شد
آب تبخیر شده متراکم شده و به شکل باران به سطح بازگشت
چرخه‌ای هیدرولوژیک شکل گرفت، و در طی میلیونها سال بعد
تبخیر آب و ریزش باران سطح صخره ای زمین را فرسایش داد
نخستین ابرقاره زمین به دفعات و به آرامی شکست
قطعات خشکی کم کم به شکل آشنای قاره های امروزین در آمدند
سرانجام، زمینی که امروز می شناسیم تشکیل شد
در کنار همدم خاموش خود: ماه
ماه که نزدیکترین جرم سماوی به زمین است
قرنها به تخیلات بشر دامن زده است
تصور حضور موجودات بیگانه در نقاشی ها
موسیقی و ادبیات به دفعات انتشار یافته. حتی بعضی فیلمهای صامت اولیه
حیات را بر سطح ماه به تصویر در آوردند. اما با فرود بشر روی ماه در سال 1969
به درستی پیش بینی شد که فضانوردان با افسانه های ماه روبرو نخواهند شد
اما ماه هنوز جذاب باقی مانده است
همدم زمین، پنجمین قمر بزرگ منظومه شمسی است
در مدت چهار هفته به دور زمین گردش می کند
واقعیتی که در زبان محاوره روزانه ما نیز انعکاس دارد
یک ماه مدت زمانی است که ماه یک بار به دور زمین می چرخد
کشش گرانشی ماه مسوول جذر و مد
در اقیانوسهای زمین است
ماه حتی بر جهت یابی و رفتار تخم ریزی برخی گونه های ماهی
و حشرات روی زمین تاثیر دارد
اما از نظر بصری، ماه اندکی خسته کننده است
زیرا کاملا زیر غباری خاکستری رنگ پوشیده شده
لایه غبار محصول برخوردهای شهابسنگی است
به علت فقدان جو، شهابسنگ ها بدون مانع با سطح ماه
برخورد کرده و در این فرایند پودر می شوند
غبار ماه که در این فرایند به وجود می آید شبیه دانه های شن است
که در زبان علمی رگولیت نام دارد
با اینکه در ماه آب وجود ندارد، اما اسم مناطق مختلف ماه را
دریا و خشکی گذاشته ایم
دلیل آن، باور قدیمی به وجود آب روی مناطق تیره ترسطح ماه بوده است
امروزه می دانیم که این دریاها در واقع حوضچه هایی از گدازه منجمد هستند
در روزگار اولیه ماه، هسته آن هنوز مذاب بود
برخوردهای سنگین سیارکی، پوسته را می شکافتند
و دهانه های برخوردی از گدازه انباشته می شد
جالب اینجاست که ماه هنوز از نظر ماهشناختی فعال است
در واقع روزانه تا ده بار ماه لرزه رخ می دهد
بیشتر آنها کم شدت هستند، اما بعضی تا شدت 5 درجه در مقیاس ریشتر می رسند
خوشبختانه، برای صخره های آنجا این مساله چندان اهمیت ندارد
حتی با وجود ثابت بودن چشم انداز ماه
مناظر بدیعی از اینجا قابل مشاهده است
سیاره آبی رنگ ما با شکوه و جبروت طلوع می کند، و نمایی واضح از ستارگان در کنار آن دیده می شود,
بدون وجود جوّ، یا آلودگی نوری که مثل روی زمین
مزاحم چشم انداز شود
به دلیلی مشابه، دانشمندان تلسکوپهای عظیم فضایی را در مدار زمین قرار داده اند
که به کاوش اعماق فضا کمک شایانی کرده است
و پاسخهایی برای مساله آفرینش خود کیهان فراهم نموده
آنها همچنین تصاویری مبهوت‌کننده از سحابی‌های ستاره ای ثبت می‌کنند
یک مثال عالی این تصویر از سحابی آمریکای شمالی است
که ساختاری را نشان می دهد که به قاره آمریکای شمالی شباهت دارد
دوربین ها همچنین می توانند نورهایی را که برای چشم انسان نامرئی است آشکار کنند
برای مثال در نمای فروسرخ، این سحابی کاملا متفاوت دیده می شود
اما همان قدر چشم نواز است
در مورد مجموعه رو-مارافسای
که نزدیک ترین کارخانه ستاره سازی به زمین است
یک تجربه بصری کاملا متفاوت به دست می آید
سیصد ستاره ای که اینجا دیده می شوند عمرمتوسطی حدود سیصدهزار سال دارند
بنابراین در مقیاس ستاره ای آنها واقعا نوزاد محسوب می شوند
درنهایت، پیرترین ستاره های کشف شده حدود 12 میلیارد سال عمر داشته اند
خوشه پروین که هفت خواهران هم خوانده می شود به راحتی از زمین دیده می شوند
که باعث شده از آنها در متون و اساطیر اولیه نام برده شود
این ستاره ها زمانی که دایناسورها روی زمین پرسه می زدند شکل گرفته اند
حدود یکصد میلیون سال پیش
برخی دانشمندان باور دارند که خورشید ما نیز
در منطقه ستاره زای پرجمعیتی شبیه خوشه پروین زاده شده
و سپس طی میلیونها سال به مکان فعلی جابجا شده است
همه این اطلاعات از فرصت پدید آمده امروزین برای کاوش در
نظام شگفت انگیزی که فضا نام دارد به دست آمده اند
نخستین اخترشناسان از این تجملات بی بهره بودند
در شروع آنها تنها باید از چشمهای غیر مسلح خود استفاده می کردند
تا بتوانند اجرام سماوی مختلف را تشخیص دهند
یکی از درخشان ترین اجرام آسمان شب، سیاره مشتری است
بنابر این رومیان باستان آن را به اسم بزرگترین خدای خود نامگذاری کردند
با اختراع و پیشرفت تلسکوپ
دید واضح تر و واضح تر شد
امروزه به خصوص به کمک کاوشگرهای فضایی انسان مانند وویجر
ما شناخت بسیار خوبی از این بزرگترین سیاره منظومه خورشیدی خود داریم
بابِلی ها مشتری را ستاره پادشاه می نامیدند
و در واقع هم مشتری فرمانروای قلمرو کوچک خود است
با داشتن 63 قمر که بعضی از آنها به اندازه یک سیاره کوچک هستند
مشتری را می توان یک منظومه شمسی دیگر توصیف کرد
وقتی نگاهی نزدیکتر به سیاره می اندازیم، اولین چیزی که جلب توجه می‌کند
ساختارهای ابری رنگارنگ آن است.مشتری یک غول گازی است
یعنی اینکه تقریبا به طور کامل از گاز ساخته شده است
در سال 1995 فضاپیمای گالیله یک کاوشگر را به درون این ابرها پرتاب کرد
این کاوشگر در مسیر خود به پایین، سرعتهای شدید باد و افزایش شدید فشار را ثبت کرد
پس از نفوذ تنها 150 کیلومتر فشار به قدری بالا رفت که کاوشگر را در هم شکست
به هر حال پایین تر از آن هم چیز زیادی برای دیدن وجود ندارد
با افزایش هر چه بیشتر فشار
گازهای جوی بدون حالت گذار قابل مشاهده به مایع تبدیل می شوند
به این معنی که مشتری حتی سطح تعریف شده ای ندارد که بتوانیم روی آن فرود بیاییم
یک ویژگی متمایز بیرونی جوّ مشتری، لکه بزرگ قرمز است
یک گردباد غول آسا که مکان ثابتی دارد
قطر آن سه برابر قطر زمین است و نیروی آن تمام نشدنی به نظر می رسد
و در آخر اینکه وجود آن از 1664 ثبت شده است
هر چهار سیاره بیرونی یعنی مشتری، زحل، اورانوس و نپتون غول های گازی هستند
بنابراین همگی ویژگی های مشترک زیادی دارند از جمله نداشتن سطح
زحل بسیار متمایز دیده می شود که دلیل آن داشتن یک سیستم حلقه بزرگ است
زحل ششمین سیاره منظومه خورشیدی است
با وجود فاصله 1.5 میلیارد کیلومتری از خورشید
در آسمان شب با چشم غیر مسلح قابل رویت است
که دلیل آن اندازه بزرگ آن است
بیش از 700 سیاره به اندازه زمین را می توان در آن جای داد
سیستم حلقه های غول آسای زحل نیز متمایز است
و به وسیله ساده ترین تلسکوپها از زمین قابل رویت است
اما این حلقه ها از چه ساخته شده اند؟
اگر نزدیکتر شویم، می توانیم هزاران حلقه متمایز را از هم تشخیص دهیم
و مشخص می شود که آن گونه که ابتدا به نظر می رسید این حلقه ها آن قدر صلب نیستند
در واقع حلقه ها از هزاران سیّارک تشکیل شده اند که به دور سیاره گردش می کنند
ملغمه ای گسترده از اجزایی با اندازه های بسیار متفاوت
از ذرات ریز غبار گرفته تا تکه هایی به قطر ده ها متر
بعضی اقمار کوچک زحل درست داخل این حلقه ها در حرکتند
این اقمار را چوپان می گویند، زیرا حرکت مداری آنها باعث می شود
ذرات حلقه ها مثل گله گوسفند در مسیری که اقمار چوپان ایجاد کرده اند برای میلیونها سال هدایت شوند
با وجود اینکه سیستم حلقه های زحل حقیقتا بی همتاست
اما سه غول گازی دیگر منظومه خورشیدی نیز دارای حلقه هایی هستند
هر چند حلقه های مشتری، اورانوس و نپتون قابل رویت نیستند
آنها از ذرات بسیار ریزی به اندازه دود سیگار ساخته شده اند
که با مقداری دانه شن مخلوط شده است
با اینکه مشتری و زحل با هم قابل اشتباه گرفتن نیستند
اما اورانوس و نپتون بسیار شبیه هم دیده می شوند
آنها دورترین سیارات از خورشید هستند
بنابراین گرما و انرژی زیادی دریافت نمی کنند
به همین دلیل آنها را در زیر گروه غولهای یخی قرار داده اند
و اورانوس با اینکه از نپتون به خورشید نزدیکتر است، اما سردتر است
اما فاقد منبع گرمای داخلی است
که به واقع در منظومه خورشیدی یک استثنا است
دانشمندان گمان می برند دلیل آن با برخوردی شدید
که اورانوس در گذشته داشته مرتبط است
دلیل این گمان، انحراف شدید محور اورانوس است
از زمین، ما به اورانوس تقریبا از بالا نگاه می کنیم
از سوی دیگر، نپتون دارای منبع گرمای درونی است
و بنابراین آثار آب و هوایی بیشتری را به نمایش می گذارد
در لایه های بالایی جوّ نپتون ابرهایی غول آسا دیده می شود
که هزاران کیلومتر طول دارند
به دلیل سرعت بالای حرکت وضعی سیاره، این ابرها به شکل نوارهایی کشیده شده اند
در مناطق قطبی، شفق دیده می شود، نورهای قطبی که بسیار
پیچیده تر از نوع مشابه خود در زمین است
این پدیده وقتی ایجاد می شود که ذرات اتمی باردار
بادهای خورشیدی به جوّ وارد می شوند
اگرچه شفقهای مشتری بزرگتر هستند
جای شگفتی نیست، زیرا مشتری تقریبا بزرگتر از آن است که واقعی باشد
اگر مشتری در زمان تشکیل طی فرایند برافزایش جرم بیشتری جذب کرده بود
می توانست به صورت یک ستاره مستقل مشتعل شود
در آن صورت منظومه شمسی ما امروز دارای دو خورشید می بود
و در حالی که ممکن است عجیب به نظر برسد، اما در کیهان منظومه های زیادی
با بیش از یک ستاره مرکزی وجود دارد
در سحابی جبّار، ما حتی چهار ستاره خیلی نزدیک به هم را مشاهده می کنیم
بعلاوه آنها از بزرگترین ستارگان شناخته شده جهان هستند
صدها بار بزرگتر از خورشید ما
قدرت باورنکردنی آنها بذر تشکیل هزاران ستاره
جوان را در نزدیکی آنها کاشته است
بسیاری از این ستاره های نوزاد با دیسک های پیش سیاره ای احاطه شده اند
که در آنها ماده به شکل سیّارک؛ اقمار و سیارات در می آید
شاید روزی یکی از این سیارات مهد حیاتی هوشمند گردد
کیهان گسترده و قدرتمند ما احتمالات نامحدودی ارائه می کند
دنیاهای جدید در مقیاسی اخترشناختی شکل می گیرند
سحابی هایی مانند جبار فواصل صدها سال نوری را پر می کنند
و هزاران خورشید جدید را به وجود می آورند
اما هر آغازی را پایانی متصور است
تنها تولد و آفرینش نیست که در مقیاسی حیرت انگیز رخ می دهد,
بلکه آشوب و نابودی هم در همین اندازه و ابعاد است
حتی اجسامی به قدرت خورشید نیز روزی باید با مرگ روبرو شوند
اما وقتی می روند، در پشت سر خود مفاهیمی جدید
و مناظری بدیع به جا می گذارند
صورت فلکی ثور، جایگاه یکی از اجسام بسیار مطالعه شده آسمان است
سحابی خرچنگ
ساختارهای تکه پاره و گره خورده این سحابی آنرا شبیه
انفجار یک ستاره کرده که در زمان منجمد شده باشد
ستاره‌شناسان چینی توانستند وقوع آنرا در سال 1054 میلادی رصد کنند
انفجار به قدری نورانی توصیف شده است
که آن را می شد روی زمین در طول روز هم مشاهده کرد
در طی هزار سالی که از انفجار گذشته، باقیمانده هسته ستاره خرچنگ
تبدیل به یک ستاره بسیار فشرده نوترونی شده است
منظره ای حیرت آور تر در سحابی هلیکس(مارپیچ) دیده می شود.
در اینجا بقایای ابرنواختر به شکل یک چشم غول آسا دیده می شود
این شباهت وقتی با نور فروسرخ نگریسته شود واضح تر می شود
این ظاهر آزار دهنده مناسبت بیشتری با وقایع هولناکی که
در آن مکان رخ داده است دارد
وقتی خورشیدی منفجر شود، همه سیارات و اقمار آن منظومه هم منفجر می شوند
یا بوسیله نیروهای کشندی از هم گسیخته شده و یا توسط ستاره در حال انبساط تبخیر می شوند
اما حداقل تعدادی از دنباله دار ها باقی می مانند و راه خود را در میان این فاجعه کیهانی ادامه می دهند-
حتی اگر درباره منظومه های دوردست اطلاعات زیادی هم به دست بیاوریم
باز هم اینکه نوع بشر بتواند به آنجا دست یابد مورد تردید است
با فرض اینکه بتوانیم با سرعت نور هم سفر کنیم
رسیدن به آنجا هزاران سال طول می کشد
در حال حاضر معقول تر آن است که روی اجسام نزدیک خود تمرکز کنیم
و دانشمندان در این زمینه بسیار فعال هستند
نخستین سیاره‌ای که بازدید کننده ای ساخته دست بشر داشت زهره بود
کاوشگر مارینر2 در دسامبر 1962 از کنار آن عبور کرد
زهره پس از ماه دومین شئ درخشان آسمان شب است
گاهی اوقات حتی در هنگام روز نیز دیده می شود
دلیل آن جوّ متراکم و بازتاب کننده زهره است
که فاصله نزدیک آن با زمین نیز به این موضوع کمک می کند
و علاوه بر اینکه نزدیکترین همسایه ما است
زهره سیاره خواهر زمین هم نامیده می شود
دلیل این امر آن است که دو سیاره تقریبا
اندازه، چگالی و جرم یکسانی دارند
به همین شکل، شدت گرانش سطحی زهره 90% زمین است
اما علیرغم این شباهتها، زهره تفاوتهای عمده ای دارد که مانع می شود
تا برای تعطیلات نوروز به آن مسافرت کنیم
مانع شماره یک، جوّ زهره است
با جوّی تقریبا به طور کامل تشکیل شده از گاز کربنیک برای ما سمّی است،
و بدتر از آن گرما است
دمای سطح زهره می تواند تا بیش از 400 درجه سانتیگراد بالا رود
که آن را به گرمترین محل منظومه بعد از خورشید تبدیل کرده است
و پس از آن فشار سطحی بالاتر از حد تصور قرار می گیرد
نخستین کاوشگرهای روسی که در اواخر دهه 1960 به اینجا رسیدند
عملا توسط فشار جوّی در هم شکستند
هرچند با کمک فن‌آوری مناسب فرود یک زهره‌نورد روی این سیاره امکان پذیر است
نگاهی به اطراف اینجا می تواند به شما ایده‌ای از جهنمی که برپا است بدهد
ابرهای گوگردی، باران های اسیدی و آتشفشانهای فعال
از جمله جاذبه های توریستی این سیاره محسوب می شوند
به علاوه ابرهای سنگین با رعد و برق و صاعقه های سهمگین به لرزه می آیند
سطح سیاره با آتشفشانهایی عظیم آراسته شده است.
از آن جمله آتشفشان مات مونز است که 8 کیلومتر ارتفاع دارد
و بر سایر آتشفشانهای زهره سایه افکنده است
در مجموع بیش از 5000 آتشفشان در زهره وجود دارد
ویژگی ممتاز دیگر زهره، کانالهای گدازه وسیع آن است
که یکی از آنها حتی از رود نیل، بزرگترین روخانه زمین هم بزرگتر است
نام آن هیلدر فوسا است و 6800 کیلومتر طول دارد
هر چند زهره نزدیکترین همسایه ما است
اما سیاره غیر زمینی ای که بیش از همه کاوش شده مریخ است
این منطقی است، زیرا برای بازدید انسان بسیار مناسبتر است
دانشمندان تصور می کنند امکان سفر انسان به سیاره سرخ
در دهه 30 یا 40 همین قرن وجود دارد
بسیار خوب، تا کنون در باره مریخ چه می دانیم؟
مریخ جسمی است سنگی، درست مثل زمین
اما تنها نصف زمین قطر دارد
که آنرا در رده دومین سیاره کوچک منظومه خورشیدی قرار می دهد
رنگ قرمز آن ناشی از مقادیر زیاد اکسید یا زنگ آهن است که در این سیاره یافت می شود
و در سراسر سیاره و جوّ آن پراکنده است
هوای اینجا از دی اکسید کربن بسیار رقیق تشکیل شده
بنابراین مریخ نمیتواند گرمای چندانی از خورشید را نگه دارد
نزدیک خط استوا، در طول روز دما تا صفر درجه سانتیگراد بالا می آید
و در هنگام شب تا 85 درجه زیر صفر سقوط می کند
برای به دست آوردن این جزئیات
انسان تعدادی مریخ نورد به اینجا ارسال کرده است
و در کنار اطلاعات محیطی
این مریخ نوردها تصاویر واقعا زیبایی را نیز ثبت کرده اند
در هنگام تابستان کلاهکهای یخی قطبی ذوب می شوند
که امکان تشکیل ابرهای نوع سیروس را ایجاد می کند
ما می توانیم آنها را عملا اینجا در آسمان ببینیم
در بهار طوفان پدیده ای معمول است که مقادیر زیادی از غبار مریخ را به هوا می برد
بادهایی که با سرعت 400 کیلومتر در ساعت می وزند
بیشتر سطح کره را در پوششی از خاک پنهان می کنند
گاهی حتی گردبادهایی کوچک که شیطانهای خاکی نامیده می شوند ظاهر می گردند
مناظر مریخ گوناگونی زیادی ندارند
در شمال که سردتر است، دشتهای کم ارتفاع پوشیده از غبار را می بینیم.
نیمکره جنوبی دارای ساختارهای مریخ-شناختی قدیمی تر
و دهانه های برخوردی بیشتری است
بزرگترین دهانه برخوردی مریخ هلاس پلانیتیا نام دارد
حوضچه آن 1300 مایل یا 2000 کیلومتر قطر دارد
و کف آن کم ارتفاع ترین نقطه سیاره محسوب می شود
به موازات خط استوای سیاره، والس مارینریس کشیده شده
این دره های مارینری، بزرگترین تنگه های منظومه ما محسوب می شوند
آنها تا 4000 کیلومتر امتداد یافته
و تا 700 کیلومتر عرض دارند
در بخش غربی آنها به سیستمی در هم پیچیده از دره ها تبدیل می شوند
که ناکتیس لابیرنتوس خوانده می شود
به معنای شکنج شب
وقتی صحبت از نسبتهای بزرگ باشد
مریخ حداقل صاحب دو رکورد دیگر است
یکی داشتن آتشفشانی با بزرگترین مساحت پایه، غولی به نام آلبا پاتِرا
که با توجه به قاعده 1600 کیلومتری
ارتفاع 4 کیلومتری آن چندان تاثیر گذار نیست
اما مریخ صاحب کوه الیمپوس هم هست
که 25 کیلومتر ارتفاع دارد
و بلندترین ارتفاع در تمام منظومه شمسی است
بجز زمین
مریخ تا کنون سیاره ای است که بیشترین اکتشاف و مطالعه توسط بشر روی آن انجام گرفته
ما می دانیم که مریخ میلیونها سال قبل جوّی به مراتب متراکم تر داشته است
و احتمالا دارای آب مایع روی سطح خود بوده
در آن زمان شرایط بسیار مساعدتری برای تشکیل حیات فراهم می کرده است
شرایط زمانی که جوّ سیاره توسط بادهای خورشیدی رقیق شد تغییر کرد
هرچند هنوز در یخهای کلاهکهای قطبی آن
ممکن است حیات ابتدایی به شکل باکتری یا میکروب وجود داشته باشد
هر چه باشد، این شکل از حیات در یخهای همیشگی قطبین زمین یافت شده است
و همان طور که شرایط برای حیات در گذشته در مریخ ممکن است مساعدتر بوده باشد
ممکن است بسیار بدتر هم بوده باشد، مانند آنچه در عطارد بوده است
همه چیز در اینجا کاملا خصمانه است
عطارد آخرین سیاره "زمین مانند" در منظومه خورشیدی ماست
در واقع به جز داشتن یک جسم سنگی مثل زمین
فاقد چندان ویژگی های زمینی است
از دید بصری عطارد شبیه ماه دیده می شود
که به خوبی با اینکه عطارد کوچکترین
سیاره زمین مانند منظومه است مطابقت دارد
و درست مثل ماه، عطارد مطلقا فاقد جوّ است
که از سطح آکنده از دهانه آن به وضوح مشخص است
از بالای اینجا، این دهانه ها شبیه ردّپاهای یک طفل معصوم در شن دیده شوند
اما وقتی نزدیکتر شویم، ابعاد حقیقی آنها آشکار می شود: آنها جای پای غولها هستند
بزرگترین آنها به نام حوضچه کالوری شناخته می شود
که قطری برابر 1000 مایل، 1600 کیلومتر دارد
که به آن معناست که این دهانه از برخورد جسمی آسمانی به قطر
بیش از 60 مایل، 100 کیلومتر پدید آمده است
عطارد نزدیکترین سیاره به خورشید است
به علت این نزدیکی
سمت رو به خورشید آن تا دماهای بسیار بالا گرم می شود
و به 750 درجه فارنهایت، 400 درجه سانتیگراد می رسد
از سوی دیگر در سمت تاریک سیاره
دما تا حدود 275 درجه فارنهایت یا 170 درجه سانتیگراد زیر صفر پایین می آید
این شرایط عطارد را تبدیل به سیاره ای با
بیشترین محدوده تغییرات دمایی می کند
شبانه روز عطارد هم وضعیت افراطی به خود گرفته است
به دلیل گردش مرکز گریز عطارد به دور خورشید
هر شب عطارد 176 شبانه روز زمینی به طول می انجامد
در عطارد، ما تقریبا در مرکز منظومه خورشیدی قرار داریم
علیرغم گردآوری اطلاعات فراوان در خصوص سیارات و خورشید در اینجا
نواحی دوردست قلمرو ما هنوز رازها آشکار نشده ای دارد
در فراسوی نپتون، کمربند کوئیپر قرار دارد، فضایی گسترده از سیّارک ها
کمربند کوئیپر منزلگاه بیش از 70،000 جسم با قطر بیش از 100 کیلومتر است
این اجسام از پیدایش منظومه خورشیدی به جا مانده اند
موادی هستند که در تشکیل سیارات استفاده نشده اند
برخی از این اجسام، جرم قابل توجهی کسب کرده اند
شناخته شده ترین آنها پلوتو است که در سال 1930 تشخیص داده شد
پلوتو نخستین سیاره کوتوله شناخته شده است
و در سال 1978 همدم آن شارون کشف شد
آن دو به گرد همدیگر گردش می کنند
گویا در فضا مشغول یک رقص والس کوچک باشند
نزدیک به آغاز هزاره دوم میلادی
سیارات کوتوله بیشتر و بیشتری کشف شدند
که بزرگترین آنها اریس نام دارد
اندازه آن تقریبا یک پنجم کره ماه خودمان است
و سطح درخشان آن را متان منجمد تشکیل داده است
همه سیارات کوتوله درست مثل همتایان رشید خود
به نام خدایان زمینی نامگذاری شده اند
ماکی ماکی یکی از خدایان جزایر پلی نزی است
سدنا، الهه دریاهای اسکیموهای اینویت است,
و هاومیا، الهه تولد کودکان مربوط به جزایر هاوائی است
علیرغم این اسامی پرشکوه، همه آنها چیزی نیستند
جز سیّارکهایی که در فضای تاریک و سرد سرگردانند
شگفتی های حقیقی در فراسوی مرزهای منظومه خورشیدی قرار دارند
هر چه باشد، خورشید ما تنها یک ستاره از مجموع
تقریبا 400 میلیارد ستاره در کهکشان ما، راه شیری، می باشد
و محاسبات اخیر نشان می دهد که
بیش از نیمی از این ستارگان می توانند یک یا بیشتر سیاره به اندازه زمین داشته باشند
پس بیایید نگاهی نزدیکتر به ساختار کهکشان خود بیندازیم
از روی زمین ما می توانیم فقط بخشهایی از کهکشان را با چشم غیر مسلح ببینیم
که از نور میلیونها ستاره دوردست
که در یک ساختار دیسک مانند مرتب شده اند تشکیل شده است
چون ما از داخل به کهکشان نگاه می کنیم
شبیه نواری از مه شیری رنگ در آسمان دیده می شود
با نگاه از بیرون، دو بازوی بزرگ مارپیچی ظاهر کهکشان ما را تعریف می کنند
این بازوها عمدتا آکنده از ستارگان پر نور هستند
نواحی تاریک مابین آنها به هیچ روی خالی نیستند، بلکه ستارگان آنجا قدرت کمتری دارند
منظومه خورشیدی ما کاملا دور از مرکز کهکشان
داخل بازوی جبار-دجاجه قرار گرفته
روی هم رفته راه شیری قطری برابر با 100،000 سال نوری دارد
پس حتی اگر می توانستیم با سرعت نور یعنی 300،000 کیلومتر در ثانیه حرکت کنیم
بیش از 100،000 سال طول می کشید تا از این سو به آن سوی کهکشان برویم
این سوال پیش می آید که چطور این ساختار با این ابعاد می تواند تشکیل شود
شکل مارپیچی و مرکز درخشان بیشتر کهکشانها
اشاراتی برای حل این معما فراهم می کند
تک تک این منظومه های ستاره ای به گرد یک مرکز گرانش در حال چرخش هستند
اما چه نیرویی در کیهان می تواند چنین گرانش عظیمی داشته باشد؟
پاسخ آن حدود 50 سال پیش اخترشناسان را بهت زده کرد
یک سیاهچاله
تصور می شد که سیاهچاله ها پدیده هایی تخیلی باشند، اما این هیولاها واقعا وجود دارند
اساسا سیاهچاله ها ستارگانی هستند که تحت فشار نیروی گرانش خود دچار فروریزش شده اند
این اتفاق یک واکنش زنجیره‌ای ایجاد می کند
که ماده بیشتر و بیشتری را به مرکز سیاهچاله فرو می کشد
در نتیجه سیاهچاله هر چه بیشتر فشرده می شود
و به همان نسبت جرم و گرانش بیشتر و بیشتر می شود
پس سیاهچاله به صورت پیوسته قدرتمند تر می شود
ستارگان در مرکز بیشتر کهکشانها
مثل یویو در اطراف سیاهچاله مرکزی پرتاب می شوند,
و با سرعتهایی در حد میلیونها کیلومتر در ساعت حرکت می کنند
از یک دیدگاه، سیاهچاله ها به نظر دهشت انگیز می آیند
از آن رو که بی وقفه هر چه بر سر راهشان پدیدار شود را نابود می کنند
اما در واقع بیشتر ستارگان، سیارات و اقمار در فاصله ای ایمن از آنها قرار دارند
پس خطر بلعیده شدن آنها را تهدید نمی کند
در عوض سیاهچاله ها مرکز توجه همه آنها هستند
و شکل و اندازه کهکشانها را تعریف می کنند
ساختاری مانند این بدون سیاهچاله نمی توانست شکل بگیرد
و ما برخی از شورانگیزترین جلوه های زیبایی طبیعت را از دست می‌دادیم
M-74 برای مثال کهکشان
یک کهکشان مارپیچی کلاسیک است که بی شباهت به کهکشان ما نیست
با نواحی صورتی درخشان آذین بندی شده است M74 به هر حال بازوهای
آنها ابرهایی از گاز هستند که با نور فرابنفش ستارگان جوان روشن شده اند
نامتقارن تر از این، ظاهر کهکشان مسیه 66 است
بزرگترین کهکشان از سه قلوهای اسد
چهره به هم ریخته آن ناشی از فشار گرانشی
دو خواهر و برادر همسایه اش است
کهکشانها در فضا حرکت می کنند، که می تواند آثاری استثنایی پدید بیاورد
برای مثال زوج کهکشانی که به نام آرپ273 شناخته شده است
دانشمندان حدس می زنند که کهکشان کوچکتر به طور کامل از داخل کهکشان بزرگتر رد شده است
در نتیجه شکلی ایجاد کرده که برای ما تداعی کننده گل رز است
طی چند میلیارد سال آینده کهکشان ما نیز ممکن است با کهکشان همسایه، آندرومدا تصادف کند
اتفاقی مشابه نیز برای کهکشانهای آنتن روی داده است
این دو کهکشان در برخورد با همدیگر ادغام شده اند
و نیروهای حاصل از برخورد باعث تولید میلیاردها ستاره جدید شده اند
و کسی چه می داند؟ شاید در یکی از آن منظومه های ستاره ای
حیات بتواند پا بگیرد
یا شاید هم اکنون جایی در فضا زندگی وجود داشته باشد؟
شاید حتی خیلی نزدیکتر به ما؟
به سیارات محلی که شرایط مساعدی اعطا نشده
عطارد که فاقد جوّ است
یک سمت آن دوزخ و سمت دیگر زمهریر است
زهره بر سطح خود آبی ندارد
زیرا در حرارت خرد کننده جوّی تبخیر می شود
از سوی دیگر جوّ مریخ بسیار رقیق است
و نه می تواند آب و نه گرما را حفظ کند
و چهار غول گازی مشتری، زحل، اورانوس و نپتون
حتی سطح هم ندارند
اما این فقط سیارات نیستند که می توانند میزبان حیات باشند
اقمار هم وجود دارند
سیارات اصلی ما مجموعا بیش از یکصد قمر دارند
و برخی از آنها حتی از سیاره عطارد هم بزرگترند
یک نمونه تاثیر گذار، قمر آیو است
آیو در فاصله 400،000 کیلومتری به دور مشتری گردش می کند
و تقریبا هم اندازه ماه زمین است
در یک نگاه نزدیکتر، آیو را می توانیم قمری جهنمی توصیف کنیم
زیرا بارز ترین ویژگی آن آتشفشانهای سطحی آن
و حوضچه های گدازه در ابعادی غول آسا هستند
دریاهایی از گوگرد مذاب در آن وجود دارد
عنصری که سرتاسر کره را به حالتهای فیزیکی مختلف پوشش داده است,
از حالت گازی گرفته تا مایع و جامد
که به آیو چهره ای رنگارنگ داده است
در میان همه اجرام منظومه خورشیدی، آیو صاحب فعالترین مجموعه آتشفشانها است
فوران های ثابت، گدازه را تا ارتفاع 300 کیلومتری به بالا پرتاب می کنند.
در کنار حوضچه های عظیم گدازه به عرض 400 کیلومتر
رودهایی از گدازه روان به طول صدها کیلومتر نیز وجود دارد
در کنار گرمای سوزان گدازه
دما ناگهان به 130 درجه سانتیگراد زیر صفر سقوط می کند
شرایط دشواری مانند این را به سختی می توان محیطی مساعد برای حیات دانست
ایستگاه نزدیک بعدی به نظر حتی سردتر هم می آید
ما در حال نزدیک شدن به یوروپا هستیم
این قمر با پوسته ای یخی به ضخامت 10 کیلومتر پوشیده شده است
یوروپا صاحب جوّی رقیق است که عمدتا از اکسیژن تشکیل شده
سطح آن بسیار درخشان است
و در بین اقمار صاف ترین و جوان ترین سطح محسوب می شود
سطح آن شبکه ای آشوب زده از پشته ها و خندق ها را نمایش می دهد که از نظر بصری خیره کننده است
این عوارض سطحی که اصطلاحا لینیا نام دارند، به شدت یادآور دشتهای یخی کره زمین هستند
از آن رو که موقعیت و جهت گیری لینیا را
نمیتوان با فرایندهای زمین شناحتی تبیین کرد
وجود آنها سرنخی برای یکی از بزرگترین اسرار منظومه خورشیدی محسوب می شود
زیر پوسته یخی یوروپا، اقیانوس عظیم از آب مایع وجود دارد
این آب به صورت پیوسته با سطح یخی برهم کنش کرده و آنرا تجدید می کند
و لینیا در طی این فرایند شکل می گیرند
دانشمندان هم اینک به کاوشگری می اندیشند که بتواند این یخ را سوراخ کرده
و به درون آب فرو برود
عاملی که نخستین بار حیات را در زمین پدید آورد
دو ماده اولیه لازم دیگر عبارتنداز اکسیژن و حرارت
در سطح یوروپا دمای متوسط 150 درجه سانتیگراد زیر صفر است
فاصله تا خورشید بیش از آن زیاد است که گرمای قابل ملاحظه ای بتواند به اینجا برسد
اما نیروی گرانش مشتری نیروهایی کشندی ایجاد می کند که درون یوروپا را گرم می کند
و اجازه نمی دهد آب منجمد شود
و اکسیژن نیز وجود دارد که از تجزیه آب توسط تشعشعات کیهانی حاصل می گردد
طبق تخمین دانشمندان
آب در اقیانوس یوروپا می تواند اکسیژن بیشتری نسبت به آبهای زمین داشته باشد
پس علیرغم سرمای سطحی
یوروپا در واقع محتمل ترین گزینه برای حیات بیگانه است
با این حال هنوز این جهان یخ زده با دنیای ما بسیار متفاوت است
جهان دیگری وجود دارد که بسیار بیشتر زمین-مانند است، یعنی بزرگترین قمر زحل
اندازه آن به تنهایی حیرت آور است، در واقع از سیاره عطارد هم بزرگتر
بنابر این به درستی نام تایتان بر آن نهاده شده است
تایتان تنها قمر شناخته شده ای است که جوّی واقعا متراکم دارد
که عمدتا از نیتروژن و غنی از متان است
در سطح آن دما تا حدود 150 درجه سانتیگراد زیر صفر پایین می آید
با این حال تایتان چشم اندازهایی دارد که تا حد زیادی شبیه زمین است
در امتداد استوای قمر، منطقه ای واقع است که زانادو خوانده شده است
و تقریبا به اندازه استرالیا است
در اینجا با کوههایی به ارتفاع یک و نیم کیلومتر مواجه می شویم
که از آب منجمد تشکیل شده و باران های متان آنها را فرسایش داده است
به دلیل دمای پایین، این یخ به سختی سنگ است
به دلیل سرمای زیاد، آب مایع وجود ندارد
در عوض دریاچه ها و حتی دریاهایی از متان چشم انداز اینجا را شکل داده‌اند
در مقابل دریاهای متان، نواحی صحرا مانندی نیز وجود دارد که با تپه‌های شنی پوشیده شده
این تپه ها صدها کیلومتر امتداد و تا 150 متر ارتفاع دارند
آنها از موادی آلی تشکیل شده اند که پس از بارش بارانهای آلی بر سطح تایتان خشکیده اند
با وجود همه این شباهتها به زمین، تصور کردن وجود حیات در اینجا آسان است
به دلیل سرما، حیات بر پایه آب در اینجا نمی تواند شکل بگیرد
اما داده های به دست آمده از تایتان نشانه های حیرت انگیزی برای ما دارد
دانشمندان گمان می برند ممکن است حیاتی بر پایه متان در آنجا وجود داشته باشد
که درست مثل ما که اکسیژن مصرف می کنیم، از هیدروژن استفاده کند
هیچ کس نمی داند این مخلوقات ممکن است به چه شکلی باشند
هر چند مراحلی که باید طی شوند مشخص است
ما باید فضاپیما، کاوشگر و تایتان نوردهای بیشتری به آنجا بفرستیم
تا زیر هر تکه یخ سنگ را جستجو کند
به هر حال ما هنوز یک جرم سماوی دیگر نیز در فهرست خود داریم که تقریبا کاوش نشده است
این جسم یک سیاره کوتوله است، ولی از اجسام کمربند کوئیپر بسیارنزدیکتر است
یک حلقه دیگر از سیّارک ها وجود دارد که بین مدارهای مریخ و مشتری قرار گرفته است
و در اینجا، جهان منجمد سِرِس واقع شده است
فضاپیمای داون نخستین کاوشگری است که در سال 2015 به اینجا خواهد رسید
تا اطلاعات دقیقی برای ما فراهم کند (داون هم اکنون در ژانویه 2016 مدار سرس قرار دارد و مشغول ارسال اطلاعات است)
اما سرس را تا حد زیادی شبیه یوروپا می دانند
ممکن است حتی دارای اقیانوسی زیر یخها نیز باشد
این موضوع خاص به شدت هیجان انگیز است، زیرا زمین خود نیز زمانی کاملا منجمد بوده
در حالی که حیات در اقیانوس زیر یخها باقی ماند
شگفتی های زیادی برای کشف شدن در فضای خارج وجود دارد، حتی در منظومه خورشیدی خود ما
پس چه کسی می تواند بگوید شانسهای وجود
حیات فرازمینی در کل کیهان چه اندازه است؟
این تصویر را ببینید
در نگاه اول به نظر می رسد یک تصویر معمولی از آسمان شب با تعداد زیادی ستاره است
در واقع چندان هم اشتباه نیست
نکته شگفت انگیز این است که ناحیه‌ای که می بینیم آن قدر کوچک است که
تنها یک دهم فضایی است که قرص ماه در میدان دید ما اشغال می کند
و آن چیزهایی که در عکس می درخشند ستاره نیستند
نه، همه این روشنایی های خُرد، کهکشانهایی کامل هستند
فقط تصور کنید
در پس یک قطعه کوچک از آسمان که به اندازه یک ناخن انگشت دیده می شود
بیش از ده هزار کهکشان وجود دارد
هر کهکشان میلیاردها منظومه ستاره ای دارد
پس حتی اگر موردی دیگر از حیات هوشمند در منظومه خورشیدی ما یافت نشد
احتمالات وقتی آنها را در یک تریلیون ضرب کنیم، چقدر می شود؟
در حال حاضر ما فقط می توانیم حدس و گمان بزنیم,
و در مورد دنیاهای خیال انگیزی که در دوردستها منتظر ما هستند خیالبافی کنیم
آنجا، در کیهان ما
سایت علمی بیگ بنگ bigbangpage.com