اکتشاف فضا هیچ‌گاه کار آسانی نیست
هیچ‌گاه نبوده
و هیچ‌وقت هم نخواهد بود
بهای پیشرفت، ریسک کردنه
شصت سال سعی و کوشش پر خطر داستانی باورنکردنی از پیشرفت را به وجود آورد
هر ماموریت جدیدی به رغم سختی تمام شد
آن معدود پیشتازان، مجبور بودند که شجاع باشند
ما اصلا نمی‌دانستیم فضا چیست
ما ابزارهای قدرتمند جدید ابداع کردیم کارها، راه‌ها
و تکنیک‌های بی نقص جدید
آن‌ها این را ابداع کردند و ما حالا از همه‌ی آن‌ها استفاده می‌کنیم
فناوری بهبودی یافته ولی ما می‌خواهیم بی مهابا اکتشاف کنیم
این حسی در طبیعت انسانه که می‌خواد ببینه پشت اون قله چیه
با برنامه‌ای به عمر ده سال رباتی ساختیم که در حال رمزگشایی دنیای دوردست مان است
همه چیزو کنار هم داره چیزهای شگفت‌آوری خواهید دید
وقتی که کیوراسیتی در مریخ بدرخشد نمایندۀ 50 سال جستجوی فضاست
و نیز نمایندۀ گزینه‌های احتمالی برای آینده
و وقتی اولین انسان‌ها روی مریخ فرود بیایند روی شانۀ غول‌های راستین پیش از خود ایستاده‌اند (اشاره به سخن نیوتون)
سفرهای فضایی به سوی ناشناخته‌ها
ترجمه‌ شنیداری: مهدی شیری تقدیم به فارسی زبانان
شمارش: ده، نه، هشت، هفت، شش، پنج چهار، سه، دو
یک، موتور اصلی روشن، صفر و پرتاب موشک اتلس پنج به همراه کیوراسیتی
کیپ کاناورال صدها راکت را به فضا پرتاب کرده اما این یکی پروژه‌ای بزرگ است
تولیدی ویژه از یک ربات منحصر به فرد (به اسم کیوراسیتی (کنجکاوی
نه ماه و ۳۵۲ میلیون مایل (570 میلیون کیلومتر) بعد
کیوراسیتی ماموریت فرودی حیاتی را روی مریخ آغاز می‌کند
هشتاد و اندی مایل مانده تا بتواند جدایش خودکار را شروع کند
در حال کم‌کردن ارتفاع هستیم
پنجاه متر بر ثانیه
ده‌ها سال کار و میلیون‌ها دلار حالا با چند طناب در هوا معلق است
(مکالمه‌ی کارکنان)
رسید به سطح فرود تمام
فرود آمدن کیوراسیتی به طور امن احساس معرکه‌ای داره. بهتر از اونی که فکر می‌کردم
من واقعا نمیتونستم در خواب ببینم یا تصور کنم چطور می‌تونست باشه اما واقعا معرکه است. خیلی معرکه
حالا کیوراسیتی با 17 دوربین، 10 ابزار علمی و ۲ کامپیوترش آماده‌اند تا ما را به جاهایی ببرند که هرگز نبودیم
این توانایی رو داره که نمونه‌برداری کنه، کاملا آمادشون کنه و به آزمایشگاهی منتقل شون کنه که در بدنش تعبیه شده
این یک پیشرفت تکنیکی چشمگیره
کیوراسیتی یک ماشین درجه‌ یک قرن بیست و یکمیه
اما این هرگز نمی‌تونست اتفاق بیافته اگه نبود اون درس‌های سخت گذشته‌ای که در قرن بیستم در دوره آزمون‌وخطا کسب کردیم
پیشتازان فضا خطر سهمگین پرتاب‌ها رو برطرف کرده بودند
کار خطیر ناوبری در عمق فضا
و یک داستان نفس‌گیر از فرود ایمن در دنیاهای ناشناخته
هر کدام از این پیشرفت‌ها و خیلی‌های دیگر کیوراسیتی را ممکن کردند
ایشون هم آن را هم ممکن کرد
یک زمین‌شناس دارد مریخ را از روی نیمکت پارک مطالعه می‌کند
جان گرنت یک زمین‌شناس خبره از تیم کیوراسیتی است
هر روز کیوراسیتی داده‌های به دست‌آورده از مریخ را می‌فرستد
و همکاران جان سری بعدی دستورالعمل‌ها را برای آن می‌فرستند
این مثل یه رویاست که واقعی شده. این که بتونی
به سطح مریخ نگاه کنی. آن صخره‌های جذاب رو ببینی مناظر دیدنی رو ببینی و بین‌شون رانندگی کنی
و روی هر کدوم‌شون آزمایش کنی و تحقیق کنی تا ببینی این سنگ‌هااز چه جنسی هستند و سرگذشت‌شون در این مدت چه بوده
سنگ‌های روی مریخ تاریخ میلیاردها سال رو در خودشون دارند
این انقلاب در فناوری فضایی که کیوراسیتی را به ما داد تنها چند دهه قدمت دارد
چون آزمایشگاه علمی مریخی ـ کیوراسیتی ـ که روی سطح سیاره مستقر شده و به آزمایش می‌پردازد و این بررسی‌ها را انجام می‌دهد
پیامدی است از سال‌های زیاد، ماموریت‌های متعدد قبلی
تنها ۵۵ سال قبل، کیوراسیتی موضوع داستان‌های علمی تخیلی بود
برای نزدیک‌شدن به سفر به مریخ در فاصله‌ی صدها میلیون مایلی
درسال 1957 ما هنوز نمی‌دانستیم چطور باید به فضا رفت همه این موضوعات در 4 اکتبر به کلی عوض شد
زمانی‌که میلیون‌ها آمریکایی به تماشای قسمت پایانی لیو ایت تو بیوِر (بسپرش به بیور) نشسته بودند
زمانی‌که این برنامه داشت خنده را بر لبان ملت می‌نشاند در گوشه‌ای دیگر فرستنده‌ای داشت تاریخ را عوض می‌کرد
اسپوتنیک (همسفر)
اتحاد شوروی نخستین ماهواره دست بشر را پرتاب کرده بود
شبیه یک نوع توپ پلاستیکی بزرگ بود با چند قطعه دیگر با چهار آنتن که ازش بیرون می‌آمد و رادیوی خیلی خوبی هم نداشت
.اما کارش را کرد. در مدار کارش را کرد
تک سیگنال اسپوتنیک در آسمان امنیت آمریکا را خدشه‌دار کرده بود
این یک شوک خیلی بزرگ برای همه مردم آمریکا بود این انتظار رو نداشتیم، آمادگیش رو نداشتیم و خیلی غیرمنتظره انجام شد
اسپوتنیک در میان جنگ سرد بین آمریکا و اتحاد شوروی پرتاب شد
هر دو طرف سعی داشتند بر باقی دنیا تاثیر بگذارند دستورات‌شان و دیدگاه‌شان را در مورد آینده بر دیگران تحمیل کنند
و این‌جا این احتمال می‌رفت که شوروی از لحاظ فناوری جلوتر از آمریکا باشد
و غوغا می کردند که راه بهتری برای آینده جهان دارند
این آغاز آن‌چیزی بود که از دهه شصت معروف بوده و امروز هم معروف است به نام رقابت فضایی
تنها دو ماه بعد آمریکا برای پاسخ به اسپوتنیک با یک موشک آزمایشی به نام ونگارد دست به کار شد
و به ارتفاعی دقیقا برابر با 4 پا دست یافت البته قبل از اینکه به کره‌ای از آتش تبدیل شود
این زیباترین انفجاری بود که تا آن موقع دیده بودید
و اگر شما کمی اهل شوخی باشید احتمالا شگفت زده می‌شوید از این حقیقت که این انفجار واقعا صحنه‌ی آتش‌بازی خوبی بود
اما قرار نبود منفجر شود
مردم تحقیر شدند
ونگارد یک فاجعه‌ی کامل بود
(جواب رسانه‌هابه این اتفاق کاپوتنیک (داغون فلاپنیک (پکیده) و از این جور عبارات بود
و با آن شوخی می‌شد اما با این حال مردم از آن اتفاق متاسف و نگران بودند
برای رسیدن به مدار، یک راکت باید تقریبا به سرعت 17 هزار مایل در ساعت برسد
که نیازمند سیستم‌های سوخت با فشار بالا است
نقطه ضعف ونگارد فشار کم سوخت بود
این‌همه گاز بسیار داغ در محفظه احتراق به لوله انتقال سوخت راه پیدا کرد و بقیه سوخت را هم آتش زد تا رسید به تانک سوخت و مخزن اصلی
در یک چشم به هم‌ زدن، ونگارد به ما درسی ضروری در دانش راکت سازی آموخت
فشار صحیح سوخت نقطه ضعف ماموریت است
مهندس خبره راکت آمریکایی، ورنر فون براون داشت روی Jupiter-C:یک موشک متفاوت کار می‌کرد
تنها چهار ماه بعد، یک مدل ارتقاء یافتۀ ژوپیتر-سی که درونش اولین ماهوارۀ آمریکا بود به فضا پرتاب شد:اکسپلورر
اون یه دست آورد بزرگ و نیز ورود ما به اکتشاف فضا بود
پس از اکسپلورر ما هزاران ماهواره به مدار فرستادیم
که بیشترشان به دور زمین می‌چرخند و دانش و فناوری را از هر نظر ارتقاء می‌بخشند
اما یکی را هم خیلی دورتر فرستادیم
ماهوارۀ جدیدی است که از مریخ هم دورتر است
ماون (عالِم)
اساسی‌ترین سوالی که ما امروز درمورد مریخ داریم این است که آیا حیات در آن سیاره به شکلی که امروز می‌شناسیم یا به شکلی غیر از آن وجود داشته یا نه؟
هنگامی‌که کیوراسیتی تنها اطراف مریخ می‌گردد و فقط می‌گردد ماون به پایین می‌نگرد و هر دو را زیر نظر دارد و به کمک آن می‌توانیم گذشتۀ آن را هم ببینیم
ما واقعا اتمسفر مریخ را دقیق بررسی نکرده بودیم و بنابراین اطلاعات کافی از آن نداشتیم. حالا می‌تونیم مدل‌هایی از مریخ بسازیم که ما رو به گذشتۀ مریخ می‌برند
و خیلی زود به ما بگن که شاید مریخ آنقدر گرم و مرطوب شده بوده که از اقیانوس‌هایی در سطح برخوردار شده
و البته همه می‌پرسند که اگر آب به مدت کافی در آن بوده پس حیات هم می‌توانسته داشته باشد
بعد اتمسفر مریخ رقیق‌تر شده، چیزی شاید شبیه زمین این اتمسفر از سطح آن محافظت می‌کرده و نیز از جریان‌های آب جاری در آن
اما به نحوی 99% از این اتمسفر ناپدید و بعد، آب موجود در سطح مریخ بخار شده است
بنابراین داریم سعی می‌کنیم که بفهمیم این آب کجا رفته آن دریا کجا رفته، آن اتمسفر کجا رفته
کشف اینکه چه اتفاقی برای مریخ افتاده ممکن است به ما سرنخی درمورد آیندۀ اتمسفر زمین بدهد
اما برای رسیدن به جواب‌های درست، ماون خیلی دقیق به پیگیری می‌پردازد. حتی کوچک‌ترین سرنخ‌های زمین را که با خود دارد
ما در حین پروسه مونتاژ بسیار محتاطانه عمل می‌کنیم تا حتی کوچک‌ترین ذرۀ زمینی، ذرۀ ارگانیک زمینی، به مریخ نرود و آیندۀ ماموریت جستجو را به خاطر آن از دست ندهیم
ماون تقریبا شصت برابر بزرگ‌تر و پیچیده‌تر از اکسپلورر است
اما قدمت تعداد زیادی از فناوری‌های آن به روزگار نخستین ماهواره‌ها باز می‌گردد
خیلی از ابزارهای به کار رفته روی آن، کارکرد مشابهی با آنچه که قبلا استفاده می‌شده دارند. سوئیچ‌هایی که روی آن نصب شده به طور مثال نوع متفاوتی هستند
اما فناوری، همان فناوری قبلی است
و چرا این سخت‌افزارها اینقدر کم تغییر کرده‌اند؟
اصول پرتاب ماون و ورود به فضا زیاد تغییر نکرده
در واقع از همان محل و بااستفاده از همان فناوریِ راکتیِ اکسپلورر در سال 1958 پرتاب خواهد شد
و این تیم با همان اشتیاق آن دوره کار می‌کند
"به عنوان یه کودک همیشه طرفدار "پیشتازان فضا بودم. الان هم دارم در ساخت فضاپیمایی که به سیاره‌ای دیگه میره همکاری می‌کنم
و هنوز اون شرایط لازم برای سواری و سفر خودمون مهیا نیست
اینکه خودمان به فضا برویم، خیلی خطرناک تر از ارسال ماشین ها است. اما در 1958 تنها 9 ماه پس از اکسلپورر
ما این کار را شروع کردیم
ما با سخت‌ترین ماموریتی روبرو هستیم که تاکنون به بشر محول شده
ما در حال آماده‌شدن برای روزی هستیم که انسان .پرواز کند و به فضا برود
ناسا که در آن زمان سازمانی تازه‌تاسیس بود (نام ماموریت را گذاشته بود: پروژۀ مرکوری (قاصد
ما برای این که بتوانیم کارمان را توسعه دهیم پروژۀ مرکوری را شروع کردیم
.کنترل‌گران ماموریت طرح خیلی شجاعانه ای داشتند چیزی که برای کار پرواز فضایی نیاز است
بنابراین سوال این بود: چگونه قطعات این پازلی را که به ما واگذار شده کنار هم قرار دهیم
و اولین پرتاب‌ها، یکی پس از دیگری راه حل را نشان دادند
فضاپیماهایی که آن زمان برای انجام پروژۀ مرکوری داشتیم تنها حدود 50% قابل اعتماد بودند
و هر از گاهی شاهد یک انفجار دیگر بودیم
چیزی که اذیت‌مان می‌کرد رسانه‌های آمریکایی بودند که مدام می‌پرسیدند چکار می‌کنید؟ دارید چکار می‌کنید؟
شما بشر را به فضا روی انبوهی از چندین تن مواد منفجره به فضا می‌فرستید. خطا قابل قبول نبود
اما همیشه احتمال خطا بود
فقط مهندسان نبودند که به پیروزی نیاز داشتند خلبان‌ها هم همین را می‌خواستند
برای موفقیت در این زمینه، شما باید بهترین دانش و مهارت را در تکنیک و فن کسب کرده باشید
بنابراین کسانی که روی هواپیماهای درجه یک پرواز می‌کردند باید سطح بالایی از تجربه را دارا می‌بودند
عنوان این شغل جدید «فضانورد» بود با این شرایط: خطرات زیاد و دستمزد کم
بیش از 500 خبان نظامی برای آزمون به کار گرفته شدند
پروسۀ انتخاب فضانورد برای پروژۀ مرکوری کاملا پیچیده بود
کسی نمی‌دانست فضا چه شکلی است. منظورم این است که بعضی دانشمندان برای هرچیزی محاسبه و پیش‌بینی می‌کنند که این‌طور خواهد بود و آن‌طور خواهد بود
اما ما تقریبا چیزی نمی‌دانستیم
ناسا 69 نفر از بهترین افراد را انتخاب کرد. کسانی که وارد آزمون بدنی و ذهنی شدند
آزمون بدنی باید به گونه‌ای منظم طراحی می‌شد. این آزمون‌ها مقداری مقاومت در برابر ارتفاع پرواز، سرعت بالای پرواز
و اینکه بدن چگونه در این شرایط عمل می‌کند را اندازه می‌گرفتند بنابراین آزمون گریزازمرکز هم بود و آزمون‌هایی از این دست
انسان چگونه به این شرایط واکنش نشان می دهد. چرخیدن لرزیدن، نیروهای جوی (اختلاف فشار) و ضعف عضلانی
خیلی شک داشتند که یک فضانورد بتواند از خطرات سفر به فضا جان سالم به در ببرد
شاید 95% جامعۀ پزشکی شک داشتند که انسان بتواند در جاذبۀ صفر (بی وزنی) کاری انجام دهد
ممکن است بینایی‌اش را از دست بدهد، ناقص شود و شاید گوش درونی‌اش آسیب ببیند
همۀ این‌ها مسائل بزرگی برای پزشکان بود که باید بر آن‌ها فائق می‌آمدیم
بالاخره پس از ماه‌ها آزمون، در 10 آوریل سال 1959 بهترین‌ها، مقابل رسانه‌ها ظاهر شدند
آقایان؛ خانم‌ها! این افراد فضانوردان پروژۀ ملی مرکوری‌اند
احساس من، امیدواری برای این ماموریت است با این آرزو که سالم با آن به فضابرویم و کاری را که 50 سال قبل به شوخی می‌مانست به انجام برسانیم
مجلۀ لایف بافضانوردان مرکوری و خانواده‌شان قرارداد داشت که در تصویربرداری‌ها باشند و ازشان گزارش تهیه شود
در آن زمان مجله لایف به طور گسترده مشهور بود و هر کسی می توانست کارهای فضانوردان را دنبال کند
و کارهای آن‌ها تماما آشکار بود و این تاثیر خوبی داشت
برای نزدیک به دو سال، همچنان که آموزش خدمۀ مرکوری 7 :ادامه داشت هر کس که آن را دنبال می‌کرد یک سوال هم داشت چه کسی اول پرواز می‌کند؟
در ژانویه سال 1961 ناسا آلن شپارد را برای این کار برگزید
به نظر می‌رسید انتخاب سختی در پیش داشتیم اینکه چه کسی به فضا برود و خود را در معرض خطر قرار دهد
آلن شپارد دقیقا همچین آدمی بود
اما ماه‌هاآزمایش وقت باارزشی از برنامۀ فضایی آمریکا گرفت
در 12 آوریل سال 1961 فضانورد شوروی، یوری گاگارین اولین انسانی شد که به فضا رفته و نیز اولین کسی که به دور زمین چرخیده است
،این بدشانسی که گاگارین اولین نفر شد این سوال را باز پیش آورد که شوروی حتما پیشرفته‌تر است
تنها چند ماه بعد شپارد در کپسول کوچکی بالای راکتی پر از سوخت در جایگاه پرتاب جای گرفته و آماده پرتاب بود
و بالاخره 78 هزارپوند نیروی پیشران شپارد را ۱۱۶ مایل (۱۸۷کیلومتر) به طور مستقیم به آسمان بلند کرد. به عصر فضا
آلن شپارد در بالای آن راکت، به نظرم خیلی معرکه بود هرچند که کمی ترسیده به نظر می‌رسید
خیلی سخت است که خود را جای کسی بگذارید که
در این داستان اولین کسی است که خطرات را به جان می‌خرد
چه منظره زیبایی
ابرها بالای فلوریدا
سه دهم تا چهار دهم از سواحل شرقی
(پنجاه دقیقه بعد شپارد در آب‌های اقیانوس آتلانتیک (اطلس فرود آمد و قهرمان آمریکا شد
یک روز فوق‌العاده بود چون بعد از سه سال تلاش سخت به نتیجه رسیده بودیم و ماموریت تقریبا بی‌نقص انجام شده بود
ما قفس رو شکسته بودیم و مردی رو سالم به فضا برده بودیم و برگردانده بودیم و این شروع پروسه‌ای وسیع در سال‌های بعدی بود
موفقیت شپارد، اعتماد به نفس ملی رو تقویت کرده بود
تنها 20 روز بعد، رئیس جهور کندی ماموریتی سنگین را به راه انداخت که ناسارا سخت مشغول کرد
من معتقدم که این ملت باید روی پای خود بایستد. ما باید به این هدف برسیم که قبل از پایان این دهه بشر را سالم به ماه برده و به زمین بازگردانیم
این سخنرانی عجیب مردم را شاد ساخت و کارکنان ناسا را به تکاپو انداخت
این واقعا جنون‌آمیز بود. صادقانه می‌گویم که جنون‌آمیز بود
سخن او مبنی بر رفتن به ماه در آن زمان تقریبا خنده‌دار بود
و من امروز آن را خنده‌دار می‌دانم چون این کار انجام شد
ماموریت رنجر فراتر از آنچه دانشمندان ناسا فکر می‌کردند ظاهر شد
سه سال طولانی
شش فضاپیما
موفقیت صفر
جولای سال 1964، رنجر هفت زیر فشاری سنگین برای رسیدن به موفقیت پرتاب شد
نهایتا با برخوردی برنامه‌ریزی شده روی ماه، رنجر هفت نخستین تصاویر نزدیک از سطح ماه را به زمین فرستاد
برنامۀ طاقت‌فرسا و گران‌قیمت ناسا داشت جواب می‌داد
یک نوع میل درونی دارم که به آن زمان برگردم چون در آن دوره تعداد زیادی ماموریت اکتشاف فضا در جهان انجام می‌شد
ما اصلا نمی‌دونستیم فضا چیه. بنابراین معدود پیشتازان آن دوره مجبور بودند شجاع باشند
چون آن‌ها باید آزمون و خطا می‌کردند، شکست می‌خوردند و از شکست خود درس می‌گرفتند و به کارشان ادامه می‌دادند
استمرار در کار به پیشرفت فناوری امروزی منجر شد که آن را امروز ناچیز می‌شماریم
(رنجر هفت از 240 هزار مایلی ( 388 هزار کیلومتری تصاویر ویدئویی به زمین فرستاد که برای اطلاعات آمریکا رمزگذاری شده بودند و روی زمین رمزگشایی شدند
این پیشرفت در پردازش تصویر، امروز هستۀ فناوری دیجیتال شده است
و مهم‌تر اینکه رنجر به ما گفت که چطور محموله‌ای را در یک راه طولانی به فضای بی‌کران پرتاب کنیم و چطور تعقیبش کنیم
حالا فقط باید بهترش را می ساختیم
ما از رادیوتلسکوپ‌ها استفاده می‌کنیم که به ما می‌گویند فضاپیما الان کجاست و بعد با مشاهده از زمین مسیرش را دقیقا اصلاح می‌کنیم
مریخ 4 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد. اما میتونیم بفهمیم کِی به مریخ میرسیم و با اختلاف دو کیلومتر مدیریتش کنیم
در زمان موفقیت رنجر، هدف دیگر ناسا این بود که یک فضاپیمای سرنشین دار را به ماه بفرستد
البته گام به گام
در فوریه 1962 جان گلند وارد کپسول کوچک سومین ماموریت فضایی مرکوری شد
ماموریتش هم چرخش به دور زمین بود
همه خشک‌شون زده بود. بعد از اینکه همه آمدند باز هم تماشاگر می‌آمد. کل مملکت ایستاد چون زنده پخش می‌شد
بی وزنی خیلی خوشاینده
فقط میگم احساس خوبی دارم
کاملا عادی و خوبه
جان گلند وقتی به مدار رفت انتخاب خوبی برای اعزام به ماه بود. او خیلی خیلی شجاع بود
حتی از اینجا هم میتونم مثلث می سی سی پی رو زیر پاهام ببینم
گلند مانند قهرمانی به زمین برگشت و سفر به ماه ناگهان عملی به نظر آمد
آگوست 1962
(کاوشی جدید. مارینت 2. راکت به سمت ونوس (زهره حرکت می‌کند
قبل از اینکه مارینت 2 به سمت ونوس حرکت کند، شایعات زیادی درمورد آن وجود داشت
این سیاره به سختی هم اندازۀ زمین است. اتمسفری دارد زمین هم اتمسفر دارد به خورشید نزدیک است ولی نه خیلی نزدیک
و بنابراین فکر می‌کردند که شبیه زمین باید باشد شاید اقیانوس، آب و حتی حیات در آن باشد
مرینت 2، نشان داد که می‌توانیم فضاپیما را از ده‌ها هزار میلیون مایلی هدایت و با آن ارتباط برقرار کنیم
تصورات پیشین ما را هم درباره‌ی نزدیک‌ترین سیاره به ما یعنی ونوس از بین برد
فکر می‌شد که شاید ونوس میلیون‌ها سال قبل از زمین دایناسور، مخلوقات کوچک و مناطق استوایی داشته باشد
همه این‌ها با اولین تحقیقات راجع به سیارات نابود شدند
اخباری که مرینت 2 فرستاد شوکه کننده و ناامید کننده بود
به محیط خشن و خشک بسیار داغی برخورده بود ونوس جای خوشایندی نیست
دمای سطح ونوس 890 درجه فارنهایت است
دنیایی خشک و بی آب
اخبار ناراحت‌کننده برای خیلی‌ها اما این ماموریت یک پیروزی بود
مرینت 2 تاثیر علمی خیلی خوبی داشت و اطلاعاتی رو به دست داد که واقعا از روی زمین نمیشه به دست شون آورد
بعد از انقلاب اطلاعاتی که مرینت 2 به ما داد
امیدها برای دانش حیات در منظومه خورشیدی ما به سمت سیارات تغییر کرد. همه دوست داشتند بیشتر بدانند
چهار قرن دانش مریخ را مطالعه کرد. تنها سیاره‌ای که شاید در آن حیات موجود باشد
اینک این نمایش ماجراهای شگفت انگیز و مهیب نخستین پرواز به مریخ را نشان‌تان می‌دهد
منتظرتون بودیم
مریخ شبیه به زمین است. کوچکتر از زمین. اما نه خیلی کوچکتر
و نسبت به زمین، دورتر از خورشید است ولی نه خیلی دور مثل مشتری و زحل
بنابراین خیلی‌ها حس می‌کردند که ممکن است در مریخ زندگی باشد و مناسب زندگی باشد
تنها یک راه برای فهمیدن بود
در سال 1964 مارینر 4 به سمت مریخ پرتاب شد
(یک مسیر سفر 325 میلیون مایلی (500 میلیون کیلومتری
برای فضاپیمایی مجهز به حسگرهای محیطی، شناساگرهای دقیق و البته دوربین
این اولین فرصت ما بود که مریخ را از نزدیک ببینیم
قرن‌ها حدس و گمان. حالا ربات داشت به حقیقت سرد نزدیک میشد
یکی از چیزهایی که خیلی خوب نشان داد این بود که مریخ شبیه ماه است
آنجا هم پر از حفره است
و بعد با تعاریفی عجیب در رسانه‌ها، با تیترهایی مثل مریخ مرده است روبرو شدیم و این برای همه غافلگیرکننده بود
اما مرینت تصاویری فرستاد که حاکی از این بود که آب مایع در سطح وجود داشته است
شاید زمانیکه آب آنجا بوده حیات اولیه را هم در دل خود داشته
اولین تصاویر مریخ که توسط فضاپیمای مرینت تهیه شده بود
باعث شد مکث کنیم و کمی بیشتر در مورد آنچه می‌بینیم فکر کنیم
و بفهمیم چطور مریخ را به عنوان یک سیاره بکاویم
تا بفهمیم در گذر زمان چطور تغییر کرده
این دو ماموریت اول مریخ کاوی، انتظارات‌مان را بیشتر کرد
این را نیز اثبات کردند که دنیاهای دوردست را هم می‌توان کاوید
به نظرم چیزی که در مورد اون ماشین‌های خیلی ابتدایی عجیبه اینه که در محیط‌هایی کار می‌کردند که قبلش چیزی راجع بهش نمی‌دونستیم
بنابراین میتونید فکر کنید که مهندسانی که آن زمان کار می‌کردند با چه مشکلاتی روبرو بودند که وسیله‌ای طراحی کنند که در محیطی کاملا ناشناخته کار کند
با کمک کاوش‌ها و اطلاعاتی که مریخ نوردهای قبلی فرستادند کیوراسیتی آماده برای محیط مریخ
محیطی سخت و خشن و باتلاقی با ارتباط ابزارها و بینایی بهتر فرود آمد
روش تصویربرداری که در گذشته برای به‌دست آوردن اطلاعات استفاده می‌کردیم خیلی خیلی ابتدایی بود
روش تصویربرداری که امروزه از آن استفاده می‌کنیم به مراتب نزدیکتر است، اطلاعات بیشتری دارد و از آنچه که در
سال‌های ابتدایی اکتشاف سیارات استفاده میشد پیچیده‌تر است
رؤیای مورد علاقۀ من درمورد کیوراسیتی، همۀ آن دوربین‌های معرکه است
اون مارلی رو داره. لنزهای دستی رو داره که تصاویری از نزدیک و با تفکیک‌پذیری باورنکردنی از سطوح میگیره
اون مارلی رو داره. دوربین فرودش روی مریخ که فیلم‌هایی که از لحظۀ جداشدنش از سپر محافظ مخابره کرده عالین
و باز اون عکس‌هایی که از منطقه تپه‌های پشت سرش با دوربین بزرگش گرفته و اون دو تصویر خیلی نزدیکی
که از محیط اطرافش گرفته. این دو تصویر باعث میشن که بخوام به اونجا برم
این تصاویر نه تنها خیره کننده‌اند بلکه پر از اطلاعاتی هستند که به ما میگه نور چقدر متفاوت از سطح اون منعکس میشه
همچنین در مورد ترکیب محیط هم به ما اطلاعاتی می‌دهد
می‌تواند سنگ‌های تک و تنها را بیابد، سوراخ‌شان کند نمونه‌گیری کرده و درآزمایشگاه درون بدنش آنالیز کند
و بنابراین شما می‌توانید آزمایش‌های بهتر و بیشتری در سطح وسیع‌تری انجام دهید
بنابراین یک عالم اطلاعات از ابزار آلات علمی آزمایشگاه کیوراسیتی دریافت می‌کنیم که می‌توانند در فهم ما از مریخ و جزئیات آن برای سفر انسان در آینده راهگشا باشد
اما قبل از اینکه کیوراسیتی بتواند مریخ را بکاود، همۀ این ابزار درجه یک باید از یک سفر طولانی جان سالم به در ببرند
پرتاب، نه ماه از ماموریت
و بعد کم کردن سرعت در حرکت 13 هزارمایل در ساعتی برای یک فرود کاملا آرام و تماما خودکار
برای این کار، کیوراسیتی چند راکت معمولی کوچک را به کار می‌گیرد تا جهت و سرعتش را اصلاح کند
کیوراسیتی از طراحی کاملا جدیدی بهره می‌برد که مانند سیستم فرود بالگرد راکتی است
این طراحی، به جای استفاده از تراسترهای قوی سابق به سادگی نیروی شدید معمول در فرود را خنثی می‌کند
کیوراسیتی از زیر تراسترها (پیشران) آویزان می‌شود و سرنوشتش وابسته به بالانس ماندنش است
بنابراین روش کار این است که نیرویی برعکس، اشیاء سنگین را بالاسرش نگه داشته و خیلی خوب ثابتش می‌کند
رسید به سطح. فرود تمام}
فرود موفق کیوراسیتی مدیون فناوری تراسترهای ناساست که در دهۀ 60 و حین رقابت فتح ماه به وجود آمد
این فرود موفق، امروز ما را به اشتباه می‌اندازد که کار آسانی است. ولی این طور نیست
در اوایل دهۀ 1960 میلادی هرگز قبلا انجام نشده بود
ما اگر راهی برای کم کردن سرعت و فرود امن پیدا نمی‌کردیم نمی‌توانستیم بشر را به ماه بفرستیم
اما ناسا نقشه‌ای داشت
پروژۀ جمینی
جمینی طراحی شده بود تا فناوری رو که برای نزدیک شدن به ماه نیاز داشتیم ایجاد و اثبات کنه
پلی بود بین سرگردانی و آگاهی ما از اینکه در فضا چه باید کرد
حالا باید روش بازگشت رو طراحی می‌کردیم، روش ساخت سلول‌های سوختی رو، ئی.وی.ای یا فعالیت‌های خارج از فضاپیما رو و هزار کار دیگر
پنج، چهار، سه، دو، یک، صفر. آتش
راکت روشن و پرتاب شد
جمینی ده ماموریت سرنشین دار را بین سال‌های 1965و1966 به انجام رساند
پیشرفت خیلی خوبی داشت
یکی از بزرگترین ماموریت‌های برنامۀ جمینی نه تنها انجام مانور در فضا، بلکه پهلوگیری در فضا بود
گفتنش آسان است
در فضا، سرعت پرواز شما بر ارتفاع شما اثرگذار است
به مکانیک مداری خوش آمدید
خیلی از تکنیک‌هایی که در هوانوردی استفاده میشد اینجا دیگر کارساز نبودند
وقتی می‌خواهید محموله‌ای را بین دو مدار متفاوت جابجا کنید، آنرا در مدار کم ارتفاع قرار می‌دهید که دوره تناوب کوچکتری دارد و بعد به سمت فضاپیمای بالایی سر می‌خورد
توضیحش خیلی ساده است ولی انجامش خیلی سخت‌تر است
پنج، چهار، سه، دو، یک، صفر، آتش
در 4 دسامبر 1965، فضانوردان فرانک بورمن و جیمز لابل سوار بر جمینی 7 به مدار رفتند
یازده روز بعد والی شورا و تام استفارد سوار بر جمینی 6 به دنبال آن‌ها روانه شدند
ماموریت آن‌ها: پهلوگیری در فضا
تنها شش ساعت بعد از ترک زمین، جمینی 6 از نزدیکی لابل و بورمن گذشت
جمینی 6 برای انجام مرحلۀ آخر خیلی نزدیک شده بود و من می‌تونستم آتش تراسترش را ببینم و رادار هم نشان می‌داد که دارد نزدیک می‌شود. و ناگهان متوقف شد
برای دو ساعت اطلاعات رو بررسی می‌کردیم تا ببینیم چه راه ساده‌ای هست که به هم نزدیک شویم و دو قطعه‌ی سرگردان رو به حالت عادیشون برگردونیم
سرعت و جهت هر یک از دو فضاپیما که داشتند به دور هم می‌چرخیدند باید کنترل و تنظیم میشد
کپسول‌های جمینی مجهز به راکت‌های تراستر کوچکی بودند که بعد از ماه‌ها آزمون روی زمین، کنترل پذیر نبودند
با تلاش فضانوردهای هر دو فضاپیما، جمینی 6 و 7 به یک پایی یکدیگر رسیدند
دو فضاپیما از کنار به هم نزدیک شده بودند طوری که افراد هر دو کپسول می‌توانستند از هم عکس بگیرند
و مشخصه که آن دو فضاپیما سیستم اتصال خودکار نداشتند که بشود باز به راحتی متصل‌شان کرد
انجام یک پهلوگیری موفق و دو هفته در مدار بودن بورمن و لابل را ضعیف ساخته بود و بعد از این همه بی وزنی به سختی می‌توانستند چند قدم بردارند
بالاخره خیلی خوب تمام شد. همان طور که مردم می‌خواستند و ما برنامه‌ریزی کرده بودیم
بورمن و لابل اثبات کردند که استاد کنترل مداری و پروازهای فضایی طولانی مدت شده‌ایم
به این دو مهارت برای رسیدن به ماه نیاز داشتیم ولی بعد یک مشکل بزرگ پیدا شد
اتصال
استراتژی فرود روی ماه ما به اسم کپسول فرماندهی با یک فرودگر کوچک جداگانه
وقتی در مدار ماه قرار گرفت جدا می‌شود و دو نفر از خدمه پایین می‌روند تا به سطح برسند اما فضانورد سوم در مدار می‌ماند
برای بازگشت به زمین، فرودگر، دوباره به فضاپیمای در مدار متصل می‌شود
روی کاغذ عملی بود ولی باید در فضا عملی می‌شد
ماموریت جمینی 8 در مارس سال 1966. این یک اتصال ابزاری است به نام اجینا
که مخصوصا برای تمرین در مدار قرار می‌گیرد
عملیات مانور در صورتی انجام میشد که دو فضاپیما به هم متصل شوند و انتقال خدمه کار ساده‌ای نبود
اول فضاپیمای بی سرنشین اجینا پرتاب شد جمینی 8 هم در مدار به آن ملحق میشد
فرمانده ماموریت، خلبان نیروی دریایی و شرکت کننده در جنگ کره، نیل آرم استرانگ بود
به همراه خلبان آزمایشی نیروی هوایی دیوید اسکات این اولین سفر فضایی هر دوشان بود
خوب من هم دوره‌ای دیوید اسکات بودم. برای ایشون هم خلبان بودم هم کمک خلبان
و فکر می‌کنم کاملا برای اون ماموریت آماده بودند
سه، دو، یک، آتش
پرتاب
پنج ساعت بعد از پرتاب، جمینی 8 در مدار به اجینا رسید آرم استرانگ و اسکات اتصال را شروع کردند
برای این کار به یک عالم دقت نیاز دارید، یک عالم پردازش کامپیوتری در روی زمین، و یک عالم ابزارآلات که برای اتصال نیاز است و در این مورد از این هم بیشتر داشتند
اتصال خیلی موفقی بود
اما کمی بعد از اتصال، فضاپیما شروع به چرخش کرد
کم کم گروه داشت نگران میشد
فورا معلوم شد که مشکل از اجیناست
اینجا مشکلات جدی داریم
اینجا داریم به همه طرف می‌چرخیم
دو فضاپیما با چرخشی فزاینده و مرگبار در هم درگیر بودند
و خوشبختانه فهمیدیم که مشکل از هدایت ماموریت نبوده و ایراد از بخشی از شبکۀ کامپیوتری بوده که کارکنان مرکز با آن مشکل داشتند
آرم استرانگ اتصال با اجینا را قطع کرد. اما این کار وضع را فقط بدتر کرد. چرخش بیشتر شد
مشکل به نظر چیه؟
ما داریم می‌چرخیم و نمی‌تونیم چیزی رو متوقف کنیم
ـ گفتی که نمی‌تونه اجینا رو خاموش کنه؟ ـ نه گفت که اجینا رو جدا کرده و هنوز داره می‌چرخه و نمی‌تونه متوقف‌اش کنه
.چیزی هست که گفته میشه حدود 400 دور بر دقیقه می‌گردد مغز به صورت عادی 350 کار را در دقیقه انجام می‌دهد
خدمه وقت‌شان تمام شد. جان‌شان وابسته به تصمیم‌گیری سریع و عملی‌شان بود
در یک حرکت ناگهانی، آرم استرانگ کپسول را برخلاف جهت چرخش زمین چرخاند. به این امید که چرخش متوقف شود
مدیر کنترل ماموریت نفسش را نگاه داشته بود
کار کرد
این پاسخ جمینی به مشکلی بود که نیل انجامش داد همه می‌دانستند که نیل خلبان ماهری است ولی او این را اثبات کرد
جمینی 8، باوجود مشکلاتش اثبات کرد که اتصال در فضا شدنی است
راه حل سادۀ نیل آرم استرانگ برای پایان این مشکل نام او را وارد لیست کوتاه نامزدهای سفر به ماه کرد
کار او خیلی خوب بود. خیلی خوب. من خوشحالم که آرم استرانگ و داریم که همۀ آن کارها رو ممکن کرد
هدایت، اتصال و جدایش فضاپیماها که اولین بار در برنامۀ جمینی انجام شد، همگی سدی بزرگ سر راه فرود آوردن انسان، ماشین‌ها و دیگر تجهیزات روی ماه بودند
در طول برنامۀ جمینی ما همۀ روش‌ها و مسیرها رو امتحان کرده بودیم ولی با این خیلی راحت‌تر بودیم
و با کنترل چرخش در این ماموریت، میشه گفت جمینی هشتم درهای فتح ماه رو تقریبا برای همیشه به روی ما گشود
اما بعد از پیشرفت‌های برنامۀ جمینی، یک سوال باقی ماند که فضانوردان در مدارهای‌شان نمی‌توانستند پاسخش را بدهند
آیا سطح ماه برای فرود امن بود؟
برنامۀ سرولیر ایجاد شده بود تا امکان فرود یک ربات را روی سطح ماه بررسی کنند
دانشمندی بود که معتقد بود که مواد سطح ماه آنقدر رقیق است که بدون انجام هیچ کار خاصی هرچه رویش باشد را فرو می‌دهد و این برای فرودگر هم اتفاق می‌افتد
فضاپیما روی آن می‌ایستد یا فرو می‌رود؟ ناسا سرولیر را فرستاد تا جواب را بیابد. باید آرام و خودکار فرود می‌آمد
سرولیر مجبور بود سیستم کنترل کاملا خودکاری داشته باشه که با یک رادار شروع میشد که به شما می‌گوید چقدر فاصله دارید و با چه سرعتی دارید فرود می‌آیید
بنابراین می‌بایست راداری قوی داشته باشد که با آن بتوانید موتورهای راکتی‌اش را کنترل کنید
بعد از انجام مکرر آزمایش‌ها و بهینه سازی این سیستم راکتی و ضربه گیر آن، حالا آمادۀ پرتاب بودند
در 30 می سال 1966، سرولیر (خبرچین) زمین را ترک کرد
تیم جِی.پی.ال (آزمایشگاه پیشران جت) برای سه روز تا رسیدن به ماه منتظر ماندند
(بعد از سفر 240 هزارمایلی اش (388هزارکیلومتر لحظۀ پاسخگویی سرولیر رسید
ناسا برد. سرولیر ثابت کرد که ماه قابلیت فرود فضاپیما را دارد
سرولیر یک چیزهایی هم از طرف دیگر ماه به ما نشان داد که البته با چیزی که فکر می‌کردیم کاملا تفاوت داشت
این را هم ثابت کرد که ما می‌توانیم با ایمنی وسیله‌ای را در دنیایی دیگر فرود بیاوریم
سرولیر استاندارهای فرود آوردن یک وسیله روی اجسام منظومۀ خورشیدی را به وجود آورد
:سرولیر کار کلیدی سومش را هم به طور کامل انجام داد بیش از 6 هفته عمر باطری و ارسال 11 هزار تصویر از سطح ماه
سطح دقیقی از نقشه برداریِ بین سیاره‌ای که ما امروز آن را ناچیز می‌شماریم
فناوری تغییر کرد، بعضی مثل سابق باقی ماند و بعضی به کلی دگرگون شد
و من و همکاران آن دورانم از این بابت واقعا خوشحالیم که این پی ریزی‌ها را شاهد بودیم
بدون آن شالوده‌ها، پروژۀ بلندپروازانه‌ای چون کیوراسیتی هرگز از زمین برنمی‌خواست
سرولیر با آن فرود قدرتمندش واقعا مانند تنۀ این درخت است چون ورود ماست به ارسال سیستم فرود خودکار، آنگونه که امروز می‌شناسیم
با فرود دقیق کیوراسیتی، سطحی بالاتر برای اکتشافات جدید به وجود آمد. البته اگر ربات بتواند مسیرهای موردنظر را درست تشخیص دهد
آزمایشگاه علمی مریخ، در دهانه‌ی گِیل فرود آمده (و دلیل انتخاب این دهانه اینکه 5 کیلومتر (3مایل مواد رسوبی، مرکز دهانه را گرفته‌اند
امیدواریم که بتوانیم صفحات این لایه‌ها را بخوانیم و چیزی درمورد شرایط عوض شدن مریخ در گذر زمان پیدا کنیم
اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، کیوراسیتی قبل از اینکه از کار بیافتد 4 سال فعال خواهد بود
که بخش‌های جدیدی از مریخ و سطوح دانش را پوشش خواهد داد
وقتی می‌بینم که کیوراسیتی دارد چه می کند احساس می‌کنم خوش شانسم که هستم و میتونم نگاه کنم
ماشین شگفت انگیزی است و تازه کارش را شروع کرده همه چیزو کنار هم داره. چیزهای شگفت انگیزی خواهیم دید
به سطح رسید
کیوراسیتی بیش از تمام 50 سال گذشته به ناسا در جستجوی فضا کمک می‌کند
پرتابی آتشین که سرد و بی هیچ امیدی تماشا میشد
راهی امن به گوشه‌های تاریک و سرد فضا
و فرودی نرم روی سطحی که کم می شناختیمش
و سفر بعدی، فکرش هم حیرت آور خواهد بود
این فکر که روزی بالاخره بتوانیم به آنجا برویم و سنگ‌ها را در دست بگیریم و جستجو را خودمان انجام دهیم معرکه است
و اگر روزی این امکان باشد من دستم را !بالا می گیرم و می گویم منو! منو
من شکی ندارم که اولین انسان‌هایی که روی مریخ فرود بیایند، به اندازه کافی از تاریخ مطلع خواهند بود
که بدانند چطور به آنجا رسیدند تا قدردان کارهای سخت انجام شده باشند
آنقدر سخت که روی شانۀ غول‌های راستین پیش از خود ایستاده‌اند
آبان نودوچهار emshir00@gmail.com